Aad Meijer

Vanmiddag vol vuur Joke de Kruijff geportretteerd, maar vanavond weer op pad voor m’n eindserie ‘Sloeries en Slettebakken’. Nog twee weken om deze reeks te vervolmaken.

Ad en Rietje Maas hadden hun café beschikbaar gesteld en ik had drie ‘sloeries’ om daar te portretteren. een onderwerp als dit levert verkleedfeesten op die hun weerga niet kennen. Het wordt problematischer als je het damestoilet moet uitlichten naar je zin en dus uit moet wijken naar de ‘heren’, waar het niet makkelijker, maar wél rustiek toeven is.

Het werd een prachtige sessie, en ik ben Ad en Rietje dan ook zéér dankbaar. Ook m’n drie modellen waren gewéldig, wiens overeenkomst met in het echt bestaande personen trouwens op louter toeval berust.

Deze vrouw bijvoorbeeld, ik zal haar voor het gemak ‘Lisanne’ noemen, heeft een respectabele baan en leidt een dito leven. Haar tref je normaliter niet op een herentoilet aan. En zéker niet met een scheur in haar kous…

Voor m’n eindserie ‘Sloeries’ kwam Wil uit Almere vandaag naar Roosendaal afgezakt. Wil is de vrouw van Dennis die op dit weblog al vaak staaltjes van mooie fotografie heeft laten zien.

Wil kwam niet voor Sloeries hoor. Wil kwam haar prachtige sterke sportlijf laten fotograferen in de studio. Echter, na die sessie is het napimpelen geblazen bij het Grote Scherm en knallen we er spontaan nog even een Sloerie-sessie tegenaan. Met dit als resultaat, gefotografeerd achter mijn bureau.

Denk je ook een goede Sloerie of Slettebak te kunnen zijn, meld je dan aan. Ik kan hier niet genoeg van krijgen..!

Het eind van de Masterclass Portret aan de School voor Fotografie is in zicht dus moest ik deze week het onderwerp voor m’n eindserie bepalen. Nu dacht ik het in de hoek van de zwangere vrouwen te zoeken, temeer ik daar tóch al mee bezig was. Ik opperde ook nog het onderwerp sloeries, omdat daar voor mij nog wel een en ander te ontdekken valt.

Ik voelde dat m’n docent en m’n directrice elkaar achter mijn rug met een grote gniffel aankeken en m’n plan met de zwangere vrouwen opzijschoven. ‘Sloeries is wel wat voor jou Aad’, en daar zat ik dan…

..Daar zat ik dan gisteravond met m’n schoonzusje Marieke en haar vriendin Charlotte, zij wilden me wel helpen. Ik koos als subonderwerp  ‘nagellak’ voor een duoportret en zag met genoegen toe hoe de bevallige dames zichzelf in de door mij meegebrachte niemandalletjes en glimmertjes persten.

Zie hier het resultaat.

Denk je ook een goede sloerie te kunnen zijn, ik zoek er nog zo’n drie of vier…

Eén ding is zeker: het wordt geheid lachen..!

NB: Ieder overeenkomst met in werkelijkheid bestaande personen berust op louter toeval…

” Oh what a beautifull rose in the morning..!”George Baker bezong haar al en daar stonden Roos en ik vanmorgen bij het ochtendlicht in een parkje te Oudenbosch studieportretten te schieten.

Gisteren hadden we via sms besloten om van het ochtendlicht te profiteren voor wat portretshoots, dus daar ging Roos in haar koude velletje en met lichte slaapoogjes in het warme zonnetje, maar o zo kouwouwoude windje.

Maar Roos klaagt niet, Roos lacht alleen maar, trekt niemandalletjes aan en uit en poedert de neus.

Let op de subtiele lichtval. Met dank aan dat vleugje wind…

Hoewel m’n presentatie prachtig was, en m’n foto’s ook, ben ik niet door. M’n series waren niet goed genoeg. Een vreemd verhaal, omdat die series toch al eerder op tafel en onder ogen zijn geweest.

Ik ben er kapot van, m’n vertrouwen is geschaad. Praat er niet liever ook niet verder over. Het is te vers.

Voor hen die geen antwoord kregen op hun reacties of hun mails: Aad was deze week even druk. Morgen Eindbeoordeling, dus na een week van voortdurend kritisch uitvergroten, printen, inlijsten, plakken en schrijven is het wel welletjes geweest. De Dood of de Gladiolen.

Toen vanmiddag twee van m’n acht printerkoppen het begaven besefte ik  pas goed dat de teerling was geworpen. Met hetgeen ik nu heb om te presenteren aan De Commissie, moet ik het kunnen doen.

Ik betrap mezelf erop dat m’n veerkracht verdwenen is. Ik ben kort in de kar, kan niets meer incasseren. Het wordt tijd voor blijheid.., maar wanneer..?

Voor de liefhebbers : ondanks een reuzedip in de aanloop naar de Beoordeling heb ik vandaag toch een tweede poging gewaagd voor m’n Culinair Gerecht.

Ditmaal de huiskamer verbouwd tot studio, Mevrouw Mijn Vrouw als kunstenaar in de keuken en het resultaat geserveerd op ons sjieke servies. Speciaal nog even bij de Action een damasten kleed op de kop getikt en een blauw getint glas bij de Xenos. Dat laatste voor het kleurcontrast met de zalm, maar het verdween na haar bijrol al snel in de coulissen.

Het gerecht is halfgaar, dit voor de kleur. Ditmaal is het resultaat geslaagd te noemen. Althans, volgens de poezen.

Belichting met softbox halfhoog links en reflectiescherm laag rechts, hetgeen een mooi zacht verlicht effect over de tafel geeft.

Nou-nou-nou..?

Vandaag onderbrak ik m’n lunch om als een idioot naar deze plek iets buiten Roosendaal te racen. Was de hele ochtend gedekt, nat en grijs geweest, nu brak ineens de zon door..! Ideaal licht om een ‘pinhole’ te maken.

Pinhole..? Ja, pinhole. Je draait je objectief van je camera, prikt een piepklein gaatje in je bodydop en gaat op weg. Het mooie van het fotograferen zonder objectief is dat je (on)scherpte van voor tot achter hetzelfde is. Mét objectief is dat ondenkbaar.

Ik kies altijd contrastrijke, metalen onderwerpen voor m’n pinholes. Kranen, graafmachines, en nu electriciteitsmasten. Als zwijgzame reuzen staan ze mij met wijdgestrekte armen op te wachten. Ze staan daar trots en onverzettelijk.

Terwijl je daar in het landschap staat word je door elke passant als Jan Lul aangekeken. Wie gaat immers daar nu zonder lens op z’n camera in de modder staan..? Ook je resultaat wordt wisselend beoordeeld. Kunst..? Mwaoh…

Maakt niet uit. Ik heb m’n beeld kunnen maken met het aanwezige licht, met de mij toegelaten kleuren.

Beeld blijft boeiend…

Vandaag verder met de voorbereidingen…

In aanvang had ik als mijn vaste abstracte thema ‘Stilte’ gekozen, dus ook de presentatie moet dat thema dragen. Ik heb besloten daarom m’n portfolio niet in te lijsten, maar achter het glas van gesloten glazen potten te presenteren, de zg. ‘doofpotten’. Eerst maar eens netjes schoonwassen die handel…

Morgen over een week is de Eindbeoordeling, en stapje voor stapje begint m’n presentatie een steeds completere vorm te krijgen.

Vandaag legden de mannen van FRIZZ ID de laatste hand aan de banner op gaas. Hij is práchtig geworden..!