Aad Meijer

Ik heb de wijsheid ook niet in pacht hoor. Eén van de opdrachten voor m’n Eindbeoordeling is een gerecht weer te geven op een dermate manier die uitnodigt om te eten.

Betrof het Erotiek als onderwerp, zoals bij de vorige Beoordeling, dan stuurt mijn natuur mij wel in de goede richting. Met voedsel ligt dat iets anders, daar komt het allemaal nóg nauwer.

Daarom vraag ik jullie mening. Surf nu eens niet voorbij, maar kijk eens naar de foto die ik vanavond maakte. Vertel me of je het er lekker uit vindt zien, en waarom. Of waarom juist niet..?

Doe me een lol, en zeg je zegje. Je helpt me er enorm mee..!

( Foto met dank aan het personeel van Auberge D’n Haard te Bosschenhoofd, dank voor jullie gastvrijheid..! )

Speciaal voor m’n maatjes van D102 die vast zitten met hun vrije werk in aanloop naar de 18e : kom op, suffies. Je onderwerp is dichterbij je dan je denkt..!

Laat dit een ei-ndeloze inspiratie zijn..!

Vandaag, twee weken van de Eindbeoordeling verwijderd, begint klas D102 vol goede moed het nieuwe jaar. We starten de les met champagne.

Wat moet dat over twee weken wel niet worden..?

Mijn serie ‘Sale !‘  is geworden tot een aaneensluiting van 8 prenten. Gelukkig kreeg ik een mailtje of ik de hele reeks wilde laten zien, dus wat let me..?

Vandaag vielen mij onder een strakschijnend winterzonnetje de schreeuwende teksten achter de etalageruiten mij op. Wat een herrie !

Uitverkoop ! Op=op ! Sale ! zijn de termen die je nu vaak tegemoet roepen, al dan niet begeleid door percentages korting. Je laatste cent moet in deze toch al ‘dure’ maand je portemonnee uit, en deze manier schijnt de beste te zijn.

Het leverde mij een kleurrijke serie op van 17 prenten, met langs mij heen starende etalagepoppen achter een ruit waarin de winkelende wereld zich weerspiegelen laat. De poppen lijken zich te generen voor de kleurrijke kreten die op het glas voor hun neus geplakt zijn.

Of verbeeld ik me dat..?

Het einde van het jaar komt in zicht. Een laag muurtje om te nemen.

Met nog achttien dagen voor de boeg naar het moment van m’n eindbeoordeling werkte ik vandaag aan m’n vrije serie ‘Muurtje’:

St. Aubin sûr Mer…

Een badplaatsje te groot voor het servet, maar te klein voor een tafellaken.

Tussen het strand en het boulevardje fingeerde een muurtje als een soort niemandsland. Een goede plek voor hen die niet het strandje op wilden, maar ook niet op het terras wilden zitten…

Het stukje land waar België tegen de Nederlandse grens aanleunt is heel boeiend. Hier stond de tijd écht stil. Terug naar de vijftiger jaren met de fotografische techniek van die tijd is heel goed te doen.

Je zorgt voor een 35 mm objectief op je digitale camera, of zet je zoom in die stand als dat mogelijk is, je kijkt en gaat je gang. Fotograferen wordt vanaf dat moment registreren. Je verandert je standpunt niet, legt je onderwerp vast zoals je het tegenkwam.

Het levert ontroerende plaatjes op, de plaatjes die het decor vormden van mensen die hard werkten om de gevolgen van vijf jaar oorlog achter zich te laten, en een toekomst voor hun kinderen te bouwen. Misschien is het daarom dat ik dit graag doe.

Ik was immers één van die kinderen…

Wat kan een dag toch veel betekenen. Wat kan de mist in een berijpt landschap toch veel betekenen. Wat kunnen geweldige buren heel veel betekenen…

Vanmorgen binnen een uur de basis gelegd voor m’n portfolio ‘Stilte’. Vanavond de vrijheid en medewerking van m’n buren Cor en Lia gekregen om hun huiskamer om te bouwen tot studio, en hun handen te gebruiken als hoofdrolspelers in dezelfde portfolio. Oók binnen een uurtje gebeurd.

En ook al werd het nachtwerk, de eerste prent stáát er : ‘Stilte: Geven…’

Er zullen nog vijf in deze serie volgen…

Fotografeer op bijzondere wijze een voet, zo ongeveer luidde de opdracht. Mijn eerste versie, een voet bepoeierd met bloem werd zonder meer terzijde geschoven.

Wellicht was dát de reden dat ik zo lang op deze foto bleef broeden. Vanmiddag heb ik em dan na maanden eindelijk op de manier die ik voor ogen had…

Voetjes van de vloer dus..!

Onderweg na een interview trof ik dit beeld aan. Mijn studiegenoten weten dat ik als abstract thema voor mijn portfolio van dit jaar ‘Stilte’ heb gekozen.

Hoe welkom was de koude mist vanmorgen, die mij achter iedere bocht in de weg een nieuw stil en ingetogen uitzicht schonk. De serie die ik derhalve in een uurje tijd schoot, is er eentje om een leven lang in gepaste stilte naar te kijken…