Aad Meijer

Vandaag heeft Adobe een speciale versie van Photoshop online gezet. Wellicht leuk voor ieder van jullie die wat meer met digitale beeldbewerking willen ( leren) doen.

Het meevallertje is dat er ook een gratis webalbum van 2 gigabyte bij hoort, zodat je je werk ook nog eens met anderen kunt delen.

Lijkt het je wat ? Hier moet je zijn..!

De CuMa vandaag, veel podiumfotografie dus.

Terwijl ik een klassiek koor aan het fotograferen was werd mijn aandacht getrokken door drie kinderen vooraan in de zaal. De jongste vond er geen reet aan, en moest behoorlijk getemperd worden door twee andere jonge toeschouwertjes. Ik legde het vast met 1/10″, volle opening bij 400 ISO.

Een aardige toeschouwer die mij zag werken vroeg na afloop wat er nu van zo’n plaatje kan worden, zomaar gemaakt vanaf het podium in het duister..?

Welnu, na wassen en föhnen in Photoshop blijft er dit van over. Toch de moeite waard, vind je niet ?

Een fotograaf die midden in het alledaagse leven wil staan moet domweg zeven-en-eenhalve dag in de week werken. Mij hoor je er niet over klagen. Immers, veel belangwekkende dingen gebeuren nu eenmaal in het weekend, of de vijf korte dagen daartussenin.

Vandaag een ontmoeting van in Nederland wonende Schotten. Lieve mensen, blije mensen. Blij dat ze met elkaar hun volksdansen konden uitvoeren. Zo zie je maar dat als je alle in Nederland wonende bevolkingsgroepen gewoon de kans geeft met elkaar ‘hun’ dingen te doen, dat zoiets tot gezamenlijk geluk kan leiden.

Het onderwerp verleidde mij tot een ‘duurflits’ . Mijn sluitertijd op ¼” gezet, en de flits door haar snelheid het beeld laten bevriezen.

Je ziet dat de dansinstructrice en de muziek scherp zijn, omdat ze amper bewegen. De dansende Schotten stralen nu meer dynamiek uit door hun beweging.

Rok around the clock hier..!

Creatieve fotografie van Hernan Churba.

De meningen erover zijn verdeeld, maar het loont de moeite om sommige platen goed te bekijken en proberen te ontraadselen hoe ze gemaakt zijn.

Er staan er maar zat op zijn website..!

Ik ben een liefhebber van Lomografie, en ontving vandaag een enthousiaste mail van studiegenoot Vincent Quak over dit onderwerp. Lees mee en doe je voordeel :

…’Ik heb echt een hele nieuwe wereld ondekt joh! Ik kwam terecht op 
http://www.lomography.com en daar blijken 1000 den mensen fotos te 
posten gemaakt met hun lomo camera (oftewel plastic camera van 
eigenlijk hele slechte kwaliteit ) En ze hebben 10 regels waar je 
je als Lomographer aan moet houden. En ik moet zeggen dat sommige 
foto’s echt iets heel moois hebben.
Je moet als je het nog niet ken en je het leuk lijkt maar eens 
rondkijken op die sites naar fotos en cameras ed. Ze hebben ook 
panorama camera’s ook heel gaaf en holga’s enz. Allemaal nog nieuw 
met doos en een boek erbij als je ze koopt enz.’…

Vincent tipte ook nog een goedkope webwinkel waar je al het lekkers waar je mee kunt lomograferen voor weinig geld kunt aanschaffen : http://shop.lomography.com/shop/

Pas op, het verslavingsrisico bij Lomografie is heel groot. Maar doe het toch maar, en stuur je resultaten naar dit weblog..!

Ik was er nog nooit geweest: De Priense Swaree in Roosendaal. Maar ik heb enorm veel plezier gehad. Met veel professionaliteit brengen de lokale grapjassen hun acts ten ere van de Prins.

Het leverde me vele mooie beelden op. Niet alleen op het podium was veel te zien. Als je soms in het duister langs de rijen liep dan was er vaak een mooi prentje te ontdekken. Het kost soms even geduld omdat je moet wachten tot er voldoende licht van het podium kaatst om een tafereeltje als dit vast te leggen.

Maar ja, dan heb je ook wat. Deze gaat op 5 kolom mee in de krant…

Vandaag onderbrak ik m’n lunch om als een idioot naar deze plek iets buiten Roosendaal te racen. Was de hele ochtend gedekt, nat en grijs geweest, nu brak ineens de zon door..! Ideaal licht om een ‘pinhole’ te maken.

Pinhole..? Ja, pinhole. Je draait je objectief van je camera, prikt een piepklein gaatje in je bodydop en gaat op weg. Het mooie van het fotograferen zonder objectief is dat je (on)scherpte van voor tot achter hetzelfde is. Mét objectief is dat ondenkbaar.

Ik kies altijd contrastrijke, metalen onderwerpen voor m’n pinholes. Kranen, graafmachines, en nu electriciteitsmasten. Als zwijgzame reuzen staan ze mij met wijdgestrekte armen op te wachten. Ze staan daar trots en onverzettelijk.

Terwijl je daar in het landschap staat word je door elke passant als Jan Lul aangekeken. Wie gaat immers daar nu zonder lens op z’n camera in de modder staan..? Ook je resultaat wordt wisselend beoordeeld. Kunst..? Mwaoh…

Maakt niet uit. Ik heb m’n beeld kunnen maken met het aanwezige licht, met de mij toegelaten kleuren.

Beeld blijft boeiend…

Ik heb de wijsheid ook niet in pacht hoor. Eén van de opdrachten voor m’n Eindbeoordeling is een gerecht weer te geven op een dermate manier die uitnodigt om te eten.

Betrof het Erotiek als onderwerp, zoals bij de vorige Beoordeling, dan stuurt mijn natuur mij wel in de goede richting. Met voedsel ligt dat iets anders, daar komt het allemaal nóg nauwer.

Daarom vraag ik jullie mening. Surf nu eens niet voorbij, maar kijk eens naar de foto die ik vanavond maakte. Vertel me of je het er lekker uit vindt zien, en waarom. Of waarom juist niet..?

Doe me een lol, en zeg je zegje. Je helpt me er enorm mee..!

( Foto met dank aan het personeel van Auberge D’n Haard te Bosschenhoofd, dank voor jullie gastvrijheid..! )

Heel leuk om bezoekers en -sters van dit weblog te ontmoeten. Vanmiddag heel even bij Roos in het kantoortje van de videotheek in Oudenbosch. Koffie en kiekjes.

Roos zullen we nog wel vaker zien langskomen. Het klikt heel goed tussen haar en mijn camera.

Wordt vervolgd..!

Zijn mijn modellen doorgaans van de menselijke kunne, ditmaal had ik toch écht een krab nodig om te poseren voor me.

‘Is-ie dood ? ‘, vroeg ik de visverkoper op de zaterdagmarkt. ‘Allemaal hoor, antwoordde hij enthousiast’. ‘Zoek maar een lekkere uit !’

Ik vertelde hem dat ik niet zozeer een lekkere moest hebben, maar een mooie om te fotograferen. Hij pakte een fraaie dame uit de kist en ik mocht haar voor een Euro meenemen.  Thuisgekomen waste ik haar zorgvuldig in de wasbak en droogde haar teder met de keukenrol af. Op zolder richtte ik vervolgens een mooi podiumpje voor haar in en richtte er een hard lichtje op om de structuur van haar lijf wat mooier te accentueren.

Echter, toen ik een roosje in een van haar scharen trachtte te positioneren gebeurde het: ze bewoog haar kaken..! Ik schrok, en tikte nog eens tegen haar pootjes. Ze trok terug. Ja hoor, ze leefde…

Ik maakte m’n foto zo snel als ik kon en zoek nu op internet hoe mijn charmante model uit haar lijden kan verlossen :

‘Wrijf vooraf zachtjes tussen de ogen van de krab. Op die manier wordt de krab in slaap gebracht. Leg ze minstens een uur in de koelkast, eventueel omwikkeld met een vochtige keukenhanddoek. U kan krab koken, grillen of bakken.’

Drie keer raden wie er nu in m’n koelkast ligt te slapen…