Aad Meijer

Traditioneel fotografeer ik kerstverlicht Roosendaal. Ik rij de stad door, de wijken in. Banjer door straten en steegjes. Ik fotografeer echter geen lichtslangen die hier en daar een boom in geflikkerd worden. Je herkent doorgaans meteen de versieringen die met toewijding zijn aangebracht. Het gaat hier niet om het beoordelen wat mooi of lelijk is. Het gaat om het gevoel dat achter de warme lampjes steekt.

De St. Jan zag er prachtig uit in haar nieuwe LED-verlichting. Ik slenterde naar de achterkant en keek als het ware in de kont van de kerk. Hier slechts één lichtvlekje, afkomstig van een eenzame lantaarnpaal. Hoe mooi kan ook zoiets simpels zijn.

En dus hierbij dit plAadje. Niet uitgevoerd in HDR, al zou dat prachtig zijn. Gewoon, recht toe, recht aan.

Ook hier kun je een winterwarm gevoel van krijgen…

Vandaag ben ik onder meer begonnen met een zoektocht naar het beeld van Kerstmis 2008. Ik weet wat het was, ik weet niet wat het nu wordt. Ik opende krakende kerkdeuren om te bemerken dat het er behalve koud, nog steeds leeg was. ‘Volgende week begint het bouwen pas’, vertrouwden twee kerkklussende bejaarde mannen mij toe. Tot volgende week dan, mannen..!

In het straatbeeld verschijnen voorzichtig de eerste naaldbomen, de eerste huizen worden verlicht met lampjes. In het café naast m’n studio tuurt een engeltje verwachtingsvol de Molenstraat in.

De winkels herbergen veel kerstrotzooi, valt mij op. Er wordt gespot met de smaak van het winkelend publiek. Schoonheid zit vaak in de kleine dingen, en juist die ontbraken een beetje. Althans, vandaag.

Volgende week moet ik m’n slag slaan, één van m’n redacties verwacht tenminste twee pagina’s.

Kerstmis 2008. En ik blijf maar zoeken…

De tijden veranderen, ook in Roosendaal. Hing vroeger in de kerk nog ene gipsen Jezus aan het kruis, vanavond bengelde in de St. Jan in Roosendaal en levensechte Yuri van Gelder aan de zolder. 

Ik eronder, want het leuk me wel leuk een spot daarboven als aureool te gebruiken.

Waarom deed Yuri dat ? Vanavond waren er een aantal sport-bn-ers uitgenodigd in Roosendaal  om deel te nemen aan een heus sportforum. Een goed initiatief. De kerk zat stampvol en wat een goed teken is: veel jeugd onder de aanwezigen.

Mijn Powie, sportmaniak ten voeten uit, greep meteen de kans om met Robert Maaskant, de trainer van ‘haar’ NAC, een uitgebreide discussie aan te gaan. Op zulke momenten is ze van niks en niemand bang.

Bij voorvallen als deze ben ik diep trots dat ik haar vader mag zijn. Met nadruk op ‘mag’. Want vrouwwezens zijn nu eenmaal vaak ondoorgrondelijk, hoe jong ze ook zijn…

Hoogtepunt ieder jaar (voor mij) : de Intocht van Sint Nicolaas.

Vandaag fotografeerde ik voor twee opdrachtgevers en ik zou ze niet teleurstellen. Er is geen dankbaarder onderwerp dan dit. Dit gaat over mensen, van jong tot oud. Dit feest is voor iedereen.

Van mij mogen jullie allemaal je schoen zetten vanavond.

Hij is er weer..!

Je kende ongetwijfeld Murphys Law al; ik introduceer bij deze Losers Day.

Ow ja ? Ja.

Ik begon de dag met de ontdekking dat het stickje met 350 foto’s uit m’n broekzak, waar-ie standaard verblijft, verdwenen was. Eigen schuld, Pietje Bult. M’n andere sticks knoop ik namelijk altijd nog eens aan m’n broek vast, deze echter niet. Een vreselijk verlies.

Vanavond in de perskamer bij RBC ontdekte ik dat m’n Lightsphere niet meer in het hoesje aan mijn tas zat. Ritsje stond open: wég..! Verloren, vergeten? Wie zal het weten.

Nu is zo’n ding niet goedkoop maar ik wordt de laatste tijd zó met m’n snufferd in de realiteit van het leven geduwd dat ik ook wel begrijp dat dit akkefietje wél te vervangen is.

Losers Day eindigde met een RBC waarvan maar liefts 8 spelers geblesseerd waren en de jonkies het moesten opknappen tegen Cambuur. Ze vochten voor wat ze waard waren, maar verslapten in de laatste minuut in hun euforie over het verloop van de wedstrijd, letten niet op en báf, bolde het net voor de winnende goal van Cambuur.

Treurig, triest, tomeloos verdriet.

Heb jij ook wel eens zo’n Losers Day meegemaakt ? Kom voor de dag ermee, wek onze meelij eens op!

Wie weet helpt het..?

De kers op mijn taart vanavond was Cristina Branco. Ik was voorbehouden om als enige fotograaf haar concert vast te leggen en reken maar, een Fado-zangeres met ogen en een kop als de hare is groot feest voor mijn ccd’s.

Het optreden was práchtig, mijn plaatjes ook. Maar ja, iedereen kent wel de emotionele uitdrukkingen van deze zangeres terwijl ze haar pakkende werk brengt. Ik zocht iets toevoegends. Beter gezegd, ik wachtte erop.

Dit werd em: geen treurig, van pijn vertrokken gezicht. Hoewel hoogzwanger, en daar duidelijk last van hebbende, liet ze een kort moment alles los en dat op het moment dat haar Fado-identiteit letterlijk en figuurlijk in het juiste licht werd gezet. Links haar gezicht warm en zacht, rechts somber en duister.

Maar ze lacht, ze lacht zelfs uitbundig, voor een fractie van een seconde.

Cristina gaf alles, en dook meteen daarna in hotel Tongerloo haar mandje in.

Helaas.., opperdepop..!

De vooravond vandaag was ingeruimd voor Minke Booij.

Minke was in Bejing de aanvoerster die het dameshockeyteam naar goud leidde. Zelf relativeert ze dat allemaal heel goed, en dat is tevens haar kracht mijns inziens.

Dit 163 cm grote ding van 60 kilo weet heel goed uit te leggen hoe je met de juiste mentaliteit je doel kunt bereiken. Hoe je anderen om je heen kunt motiveren, inspireren, stimuleren.

Ik portretteer haar op deze wijze omdat ik voel dat ze momenteel meer zakenvrouw als sportvrouw is. Ze is slim, bijzonder slim. Aardig en open bovendien.

Voor haar is er nog leven na Bejing. Reken maar.

Vanmiddag ontmoette ik De Verlosser. Wie kent hem niet.

Is hij mens of mythe..?

Kakelt hij of orakelt hij ?

De waarheid zal ergens in het midden liggen. Feit is dat het gewoon een vreselijk aardige vent is die voor iedereen aandacht heeft en de tijd neemt. Ooit een ster op het veld?  Wat mij betreft ook erbuiten…

Het was vandaag een lange fotodag, die ik zou besluiten in de Eratozaal. M’n redactie had me opgedragen naar een meezingavond voor bejaarden aldaar te gaan en voor twee knappe platen te zorgen.

Ze hadden me dus goed zitten, want hier zat het vet niet in de assen van de rolstoelen, maar in het haar. Bovendien petticoats alom, rare brillen en dansende mensen die op de vloer meer kunstjes kunnen dan apen in een kooi.

Smullen voor een fotograaf als ik. Kleur, beweging en sfeer, wat wil je nog meer..? Vaak met duurflits werken, en dan met genoegen én een pilsje door je display bladeren om de vaak verrassende resultaten te bekijken.

De avond zal daar lang duren, de mensen zijn blij, terug in ‘hun’ tijd. Bij avonden zoals deze begrijp ik het rookverbod overigens niet. Hier hoort rook thuis, zoals het in café’s een toegevoegde waarde geeft (gaf).

Rock is ook roken, toch..?

Gisteren de Kustmarathon, vandaag de Singelloop in Breda. Ik was er de regen in gestuurd door BN/DeStem, maar al die nattigheid mocht de pret niet drukken. Waar mensen zijn kun je de prachtigste foto’s maken, en dat was hier ook het geval. Zweet, regen en liefdevol toegestopte biertjes maakten de dag nat in de Parel van het Zuiden.

Breda vierde vandaag feest, applaudiseerde voor lokale en internationale loopfanaten. Plensregen, pils en prestaties gingen hier vandaag hand in hand.

Voor ene Nick : tja ze stond er wel, maar vond het na de zoveelste hoosbui wel welletjes zo te zien…