Aad Meijer

Vandaag had ik als opdracht gekregen de Zeeuwse Kustmarathon te doen. Nu is dat een enorm mooi onderwerp, en dankbaar bovendien.

Voorts hèb ik iets met Zeeland, ik kom er graag. Net zoals de Duitsers, waarvan ik er vandaag toch weer meer als Zeeuwen gesproken heb. Bitte sehr en danke schön.

Prachtige sporters onder prachtige luchten, en prachtig publiek. Zoals deze. Broodtrommeltje bij langs het parcours. Want ja, ons Zeuwen hè…

Vandaag een repo over de Halve Marathon van Roosendaal. Ik fotografeer evenementen als deze van begin tot eind, zeg maar van kleedlokaal tot de vuilnisauto die het afval komt opruimen.

Veel prachtige platen gemaakt van triomferende finishgangers, alsook de kotsende, of zij die simpelweg van hun hout gingen. Enthousiaste supporters langs de kant. Boeren, burgers én buitenlui. Bierdrinkend, of iets anders koels en lekkers.

Maar ja, dan deze twee dames. Waldorf and Statler. Zij zitten onverstoord aan het tafeltje op het midden van de Oude Markt zoals iedere week, terwijl het om hen heen de Markt vol staat met hekken, mensen, speakers vol met wedstrijdcommentaren en muziek. Zij zitten zelfs vlak bij de finish.

Echter, hun vierkante meters lijken hun territorium, niets zal hen hier verstoren.

Een wereld in een wereld bouw je tenslotte zelf…

Vandaag toog ik terug naar het Landgoed Wouwse Plantage. Het weer vandaag paste beter bij een evenement als dit.

Uiteraard voor 10eke op zoek naar een hoedje, maar het mooiste beeld vormden de drie dames die m’n weggezakte auto uit de modder wilden duwen terwijl ik iets te enthousiast op het gaspedaal trapte…

Het kon de pret van de hulpvaardige vrouwen niet drukken.

Modder kan ook mooi maken, bedacht ik lachend en het zette meteen de toon voor de dag. Een dag die betoverende beelden opleverde. 

Vandaag begon de vierdaagse Harvest Fair op Landgoed Wouwse Plantage, en ik toog erheen voor een verhaal en wat foto’s. Ondanks de regen.

Een gebeuren als dit staat of valt bij het weer, ondanks de wijze waarop het georganiseerd is. Met smaak ingerichte, maar natte pagodetenten verwelkomden de bezoekers, en mij.

Gelukkig heb ik van te voren twee dagen gepland om dit alles optimaal in beeld te brengen, dat verdient deze Fair wel. Morgen of zaterdag dus een tweede poging, met als hoofdthema warmte en licht.

De parkeerwachters op de lange oprijlaan hadden een makkelijke dag vandaag. Maar of ze daar blij mee waren..?

Een van de mooiste belevenissen die je in het Roosendaalse kunt meemaken is ‘Roosendaal Zingt’.

Het geeft een warm gevoel als heel Roosendaal, van jong tot oud, zich op de Oude Markt gaat verzamelen om liedjes te zingen die wij allemaal kennen.

De locale krant verzocht mij er 100 foto’s van te maken, maar ik kon wel bezig blijven, zo mooi was het…

Vandaag heb ik Marijke Ardon geportretteerd.

Zij is een van Roosendaals grootste kunstenaressen. Weet als geen anders mensen af te beelden in werelden waarin zij graag zouden willen zijn. Ik herken in de door haar afgebeelde figuren de kunstenares zelve, iets wat mij uitdaagt haar te portretteren.

Marijke is bevoorrecht met haar atelier. Haar werkruimte is opgesplitst in twee, boven en onder. Een enorme glazen wand schenkt haar het licht dat zij zich wenst.

Marijke is een van de mensen die meegaat in mijn idee voor de liveshoots. Van haar kun je wat leren hoor…

Het was vandaag Nationale Straatspeeldag.

Ow ja..?

Ja.

In Roosendaal waren twee straten uitverkozen om leeggeruimd te worden en afgezet voor alle verkeer. Een ervan was mijn straat.

Dagen ervoor stonden de afzettingshekken al klaar, maar feestelijke vlaggetjes en zo kwamen er maar niet. Ik ben te naïef, vrees ik.

Alle auto’s moesten uit de straat, wij meewerkende bewoners deden dat uiteraard. De opkomst der kinderen was echter schamel. Wellicht lokt een digitaal scherm(pje) toch meer als straatspeelgoed en lekker weer…

Ik moest een foto afleveren voor de krant, en lokte het hele spul naar het begin van de straat, waar de hekken stonden. Op deze wijze lijkt het toch nog wat, is het niet..?

Met groeten en kussen,

Aad.

Wat er ook gebeurt : Ik moest voor BN/DeStem vandaag het Jazzfestival in Breda coveren.

Lastig hoor, want een deel van het publiek is niet zo extravert als men zich voor wil doen. Zeiken als je een foto maakt, weigeren als je het vraagt.

Maakt mij verder niet uit, ik zoek m’n geluk bij bezoekers die niet alleen genieten van de muziek en de ambiance, maar ook van elkaar. Want daar gaat het tenslotte om…

De zusters Franciscanessen van klooster Mariadal hebben in al hun wijsheid besloten om in 2010 hun huis te sluiten. Ze zijn nog maar gering in aantal, en de meesten bejaard. Ik leef sindsdien letterlijk en figuurlijk met hen mee, zoals sommigen van jullie al wisten.

Ik leg het klooster en haar bewoonsters vast zoals het nu is, en ik kom er graag. De zusters hebben boeiende levens achter zich, ze werkten over heel de wereld. De herinnering aan hen mag niet verloren gaan.

Wat er met de prachtige gebouwen en tuin gaat gebeuren weet men nog niet. Het complex valt uiteraard onder Monumentenzorg, maar wat nu..?

De foto’s die ik maak en de teksten die ik schrijf komen niet naar buiten, maar dit vanmiddag gemaakte prentje geeft je een indruk van een klein stukje Mariadal.

Een centrum van stilte en spiritualiteit, midden in het centrum van Roosendaal…