Aad Meijer

Landgoed De Wouwse Plantage is sprookjesachtig mooi, maar afgesloten voor publiek. Vanmorgen had ik daar afgesproken met de organisator van een grote Harvest Fair deze zomer op het enorme landgoed. Ik moest het verhaal schrijven en foto’s om te likkebaarden erbij maken.

Ik portetteerde de man bij de oude villa en de werkmanshuisjes, maar ook tegen de groene achtergrond van het landgoed zelf. Het gaat om die foto.

Zie je de koeien onscherp gefocust in de achtergrond grazen. ? Zie je dan ook het kleine bruine wazige streepje rechts ?

De achtergrond wat bijgesteld zie je dit charmante beeld : een wild reetje dat knus het gezelschap van de tantes Koe zocht. Daar werd ik vandaag vrolijk van.

En daarom dit postje..!

Deze dag heet ‘De Dag Van De Natte Zakdoek’, in Roosendaal.

De titel is echter misplaatst hoor. Iedereen viert feest op de Oude Markt, of het nu regent of niet. Zoals vandaag.

Veel regionaal talent, Wolter Kroes, Duo Carbon en hoe ze allemaal ook mogen heten, deden de Markt feesten zoals het hoort. Ik ging voor honderd portretjes voor BN/DeStem, maar het werden er bijna 500.

Gedeelde smart is halve smart, maar wélke smart..?

Koninginnedag vandaag was een andere dan anders. Minder kleur, minder algemene blijheid, minder opgetuigde mensen. Ik wijt het aan het weer, het kan niet anders…

Ik had veel fotowerk te doen en een interview, maar toog toch wat somber op weg. Palisa’s weblog dreigt te sluiten, nu er steeds minder bezoekers een virtuele bak koffie bij hem komen doen. Jammer jammer jammer, maar ik merk het overal in het virtuele om me heen.

Ook ik besteed minder tijd aan het surfen naar de weblogs die ik ambieer. Teveel met andere dingen bezig.

Toch ben ik blij dat die weblogs er zijn. Het zijn rustpuntjes geworden, de mensen erachter zijn verre vrienden die van groot belang zijn. Althans voor mij.

Ik zou ze niet willen missen, al blijft de keus om om een eind aan hun eigen virtuele leven te maken altijd aan hen…

De Oranjefeesten beginnen in Roosendaal al een paar dagen van tevoren met de Oranjerally. Zo’n 65 oldtimers verzamelen zich in alle vroegte op het Tongerloplein, waar liefhebbers en belangstellenden zich vergapen aan hun schoonheid.

Het is brengt niet alleen auto’s bij elkaar. Met hen verzamelen zich de mooie mensen met hun hoedjes, hakjes, petjes, jackjes, sjaaltjes, brillen en alles wat in deze oldtimersfeer past. Mooie foto’s dus weer, prachtige sfeerportretten en wat dies meer zij.

Vandaag dus de blik op blik.., meer dan de moeite waard..!

Bijzonder hoor, vandaag. Weblogmaatje Xandra had mij na 5 jaar virtueel heel veel besloten mij te ontmoeten en het werd nog meer dan heel veel. Het was heel veel leuk, heel veel lief. De tweeling Jamie en Kim, ontroerende dochter Robin, schatten van schoonouders en veel verrassende indrukken maakten de ontmoeting tot onvergetelijk. ( Voor mij )

We togen naar de Tweede Kamer in Den Haag, waar Xandra een vergadering moest voorzitten. Waar ik soms m’n wenkbrauwen fronsen moest greep het blonde beestje aan het hoofd van de tafel koel en alert op de juiste momenten in. Je lult niet zomaar wat in haar bijzijn, zij kent de feiten.

De dag ging te snel, de liftdeuren die mij aan haar oog onttrokken sloten te snel, ook al had ik nog zo’n haast om m’n trein te halen.

Ik miste m’n trein, een kleine ramp in een klein moment. Maar de momenten daarvoor waren het meer dan waard geweest…

Vanmorgen ben ik met de zon opgestaan. Ik was zelfs iets eerder. De ochtenden dat je mij ziet banjeren door het Roosendaalse terwijl zonlief nog in haar ogen wrijft zullen de komende maanden wel toenemen.

De serie verhalen die ik over de parken in en om Roosendaal aan het schrijven ben verlangen nu eenmaal dat ik het liefst van het vroege ochtendlicht gebruik maak om alle schoonheid op haar fraaist vast te leggen.

‘s Avonds loop ik met het Hoofd van de Groenvoorziening door alles wat park is, en hij wijst me op de bijzonderheden die normaliter aan je voorbijgaan. In de ochtend herhaal ik de routes, en dat vele malen in de loop van de seizoenen.

In het ochtendlicht vervagen de stralen, waardoor de lange schaduwen helder en transparant zijn, en de kleuren neigen naar aquarelachtige indrukken. Het liefst fotografeer ik dan met het licht mee, ervoor wakend dat m’n eigen schaduw buiten beeld blijft. Mooi om mee bezig te zijn, zo ‘s morgens.

De foto toont een nieuw stuk natuurpark, het Watermolenpark tussen Roosendaal en haar zusje Nispen. Hier mag het water haar gang weer gaan. Nu nog grotendeels zand, maar kleine groene puntjes steken her en der het nieuwsgierige kopje omhoog. Niemand weet hoe het er hier over een jaar zal uitzien.

Dat maakt de natuur nu eenmaal zélf uit…

Vanavond ging ik een Kickboksgala fotograferen.

Ik begreep het allemaal niet wat deze sport betreft. Eerst elkaar verrot slaan en schoppen en dan na de gong als vrienden in elkaars armen vallen ? Ik had er zo m’n gedachten over…

Vaste Commenter en Fotovriend Dennis kickbokst ook, en om hem beter te begrijpen bleef ik een poosje aan de rand van de ring hangen. Dat was allerminst lastig : de pers wordt door deze organisatie als VIP behandeld, en ik zat bij de rondemissen aan het tafeltje. ( Geen knieën over elkaar meiden, dan krijg je rode vlekken…)

Ik bleef kijken. Naar de vervaarlijke blikken, de woede in de pupillen. Naar het snot dat uit de neuzen werd geslagen, het speeksel uit de mond dat in het rond spatte…

Schreeuw-instructies van drie man in de hoek : “lowkick, lowkick, lever, lever, léver, twee,twee, drie, middendoor, dekking, dekking, dek dan toch, niet maaien, niet maaien etc. etc. etc…”

De show eromheen is prachtig. De opkomst der gladiatoren, de felicitaties en dankjes naar elkaar als de strijd is gestreden.

Maar daartussen..? Nee, uiteraard is dit goed voor de mensen met teveel agressie in zich om in het dagelijks leven kwijt te kunnen raken, en het leert je uitdelen, maar ook incasseren. Het sportelement is aanwezig, en lekker te fotograferen, moet ik zeggen.

Ik stap echter die ring niet in…

En tussen het publiek ? Alwéér zo’n snotjong dat een peace-teken maakte zogauw ik em wilde fotograferen.

Ik maak van deze twee vingertjes het thema voor de maand mei. Fotografeer dit gebaar op originele wijze, en stuur je plaatje in.

Succes alvast..!

Onverwacht kun je wel eens een ‘coole’ plaat maken. Vanmiddag fotografeerde ik op het schoolplein van basisschool De Appel, waar de kinderen met een warming-up voor de sponsorloop bezig waren.

Het ging allemaal aan dit koene kereltje voorbij. Hij liep stoer tussen de springende schoolgenootjes door, negeerde hen allen maar had verdomd goed in de gaten dat ik em volgde met m’n camera. Een moment blikte-ie recht in m’n camera, en maakte een snel ‘peace’-gebaar. Daarna was-ie verdwenen.

Een bijzonder portretje tussen de talloze kinderkopjes die ik vastlegde. Een ware macho in de dop…

Ik ben een verhaal aan het bouwen over de Zuid-Afrikaanse schrijfster Jacqueline Jonas, alias Kaaps Viooltje.

Het zal het meest aangrijpende verhaal worden dat ik tot nu toe gepubliceerd heb. Vaak hebben we plezier tijdens onze gesprekken, maar vaak ook vallen er pijnlijke stiltes…

Haar verhaal is ook niet makkelijk om te vertellen, haar jeugd is doorweven met pijn en verdriet, als ware het een verhullende doek van prikkeldraad. Het brengt je terug naar de tijd van de Apartheid, de tijd van vóór de Townships.

Het zet je ook met beide benen in het heden. In het hedendaagse Kaapstad waar de kinderverkrachtingen hand over hand toenemen, een moordend HIV-virus achterlatend.

Ik schrijf haar verhaal neer, twijfel, schrijf en herschrijf.

Jacqueline heeft nu een stuk grond buiten Kaapstad waar ze een opvangcentrum voor deze kinderen wil bouwen. Met een kinderboerderij. Met een zwembad. Met alles wat deze kapotgemaakte jonge wezentjes maar een béétje kan helpen.

Ze richtte de Stichting Table Mountain op, ik zal er binnenkort wel eens op terugkomen. Voorlopig moet ik haar verhaal nog vast zien te leggen, in beeld en schrift.

Jacqueline voelt als een maatje, ik zal haar niet in die moeilijk strijd alleen laten. Sommige ontmoetingen zijn niet toevallig meer te noemen…

Liekes Zingen in Roosendaal.

Het lijkt simpel, eenvoudig, en wellicht is dat ook zo. Gewoon twee keer per jaar samenkomen en onder begeleiding van een pianist en accordeonist gewoon gezellige liedjes zingen. Veel sfeer, keuvelen, samen een glaasje drinken.

Iets voor ouderen ? Je zou het denken. Maar tussen de rijen door ontwaarde ik best veel generatiegenoten. Zij hadden het duidelijk naar hun zin, en ik eerlijk gezegd ook. Hoezeer ik ook met regelmaat popconcerten bezoek en daar volop uit m’n dak kan gaan, zo geniet ik van een ontwapenende samenzang als bij het Roosendaalse ‘Liekes Zingen’…

Met respect maakte ik dit portret van de stokoude vrouw die geen tekstboekje nodig had om mee te zingen, en onderwijl met krachtige hand haar donkere Leffe in bedwang hield.

Oud worden doe je zo… ( hoop ik ).