Aad Meijer

Een aantal dagen wist ik even niets te melden op dit log. Wellicht was er teveel om te melden, ik weet het niet. Het bleef bij staren naar m’n scherm.

We pakken de draad der dagen nu weer op. Bijgaand een bijzonder plaatje wat ik vanmorgen op de buitengrens van Roosendaal heb gemaakt.

Al eeuwenlang vindt gelovig en ongelovig Roosendaal steun en troost bij Maria in haar kapelletje op de Kapelberg.

Het staat er vol met uitingen van dankbaarheid: krukken, kaarsen, bloemen, schoentjes etc.

De oude kapel is echter aan een opknapbeurt toe, en is tot mei niet meer toegankelijk voor wie er even een toevlucht wil zoeken. Maria houdt nu audientie van ’smorgens 10 tot ’smiddags 4 in een zeecontainer tussen de bomen naast de Kapelberg.

Ik wilde jullie bijgaand plaatje niet onthouden.

Nee  hoor, ook de hevige kou doet Sjonnie niet uit het straatbeeld verdwijnen. Vanmorgen stopte hij weer bij de deur van de studio voor een praatje.

Desgevraagd liet hij weten écht niets nodig te hebben. Hij heeft zichzelf goed ingepakt en slaapt vlakbij buiten.

“Met een goeie borrel op zeker? ” informeer ik met een ferme knipoog. Maar Sjonnie laat weten dat hij wel uitkijkt.  “Drinken is met deze temperaturen veel te gevaarlijk, joh!” Dus drinkt hij nu niet.

Sjonnie is wél goed, maar niet gek…

Al met al vond ik het nogal meevallen, die ernstige kou van vandaag. Kwam het door het lekkere zonnetje, of het uitblijven van een scherpe wind ?

Ik weet het niet. Feit is wel dat het in sommige Roosendaalse etalages ook koud leek te zijn…

Traditioneel fotografeer ik kerstverlicht Roosendaal. Ik rij de stad door, de wijken in. Banjer door straten en steegjes. Ik fotografeer echter geen lichtslangen die hier en daar een boom in geflikkerd worden. Je herkent doorgaans meteen de versieringen die met toewijding zijn aangebracht. Het gaat hier niet om het beoordelen wat mooi of lelijk is. Het gaat om het gevoel dat achter de warme lampjes steekt.

De St. Jan zag er prachtig uit in haar nieuwe LED-verlichting. Ik slenterde naar de achterkant en keek als het ware in de kont van de kerk. Hier slechts één lichtvlekje, afkomstig van een eenzame lantaarnpaal. Hoe mooi kan ook zoiets simpels zijn.

En dus hierbij dit plAadje. Niet uitgevoerd in HDR, al zou dat prachtig zijn. Gewoon, recht toe, recht aan.

Ook hier kun je een winterwarm gevoel van krijgen…

Vandaag ben ik onder meer begonnen met een zoektocht naar het beeld van Kerstmis 2008. Ik weet wat het was, ik weet niet wat het nu wordt. Ik opende krakende kerkdeuren om te bemerken dat het er behalve koud, nog steeds leeg was. ‘Volgende week begint het bouwen pas’, vertrouwden twee kerkklussende bejaarde mannen mij toe. Tot volgende week dan, mannen..!

In het straatbeeld verschijnen voorzichtig de eerste naaldbomen, de eerste huizen worden verlicht met lampjes. In het café naast m’n studio tuurt een engeltje verwachtingsvol de Molenstraat in.

De winkels herbergen veel kerstrotzooi, valt mij op. Er wordt gespot met de smaak van het winkelend publiek. Schoonheid zit vaak in de kleine dingen, en juist die ontbraken een beetje. Althans, vandaag.

Volgende week moet ik m’n slag slaan, één van m’n redacties verwacht tenminste twee pagina’s.

Kerstmis 2008. En ik blijf maar zoeken…

Vandaag was het typisch zo’n zaterdag die voelt als een zondag. Voor mij een ‘tikkie-trug’- dag, zo’n dag waarop je hoofd te vol zit om vooruit te kunnen.

Tijd dus voor een frisse neus onder een schilderachtige late middaglucht. Ik volg altijd de loop van de Watermolenbeek wiens nieuwe meanders, kikkerpoelen  en overloopgebieden het landschap langzaam maar zeker veranderen in een waterparadijs.

Even waan je je alleen, voel je je alleen. Je neus wordt vanzelf fris, maar je hoofd…

Vandaag stond er een groot kruis in mijn stukgebladerde agenda. Ik wilde niet werken. Ik wilde gewoon even helemaal niets.

Het kruis werd echter doorbroken. Het verhaal over de Voedselbank van de stichting ‘Goed Ontmoet’ in Roosendaal wilde ik al een tijd zo graag schrijven, en vandaag kon ik de vrijwilligers achter de schermen bij elkaar krijgen. Misschien ook wel een onverwacht cadeau voor mijn verjaardag..?

Het maakt niet uit. Duurt normaal een interview een kwartier korter dan een uur, ditmaal werd het anderhalf uur.

Geen verwarming bij het uitdeelpunt, m’n billen vastgevroren aan de oude bank waarin ik het interview met twee fantastische vrouwen afnam.

De warmte zit bij de Voedselbank binnenin, en ik heb noodlijdende mensen zien lachen vandaag. Het deed me meer dan goed.

Kun je iets betekenen voor de Voedselbank bij jou in de buurt, doe dat dan. Koop een extra boodschap voor hen wiens winterdagen niet warm zijn. Verras ze met de kleinigheid, die deze mensen goed zal doen.

Het kost zo weinig moeite…

Doe nou maar..!

Het kan eigenlijk niet in een stad die zoveel warmte uitstraalt dat de sneeuw blijft liggen.

Sneeuw ? Ja.., sneeuw. Nederland staat op z’n kop. Of in de file, en dát op zondag.

Wat hebben we aan dit plaatje ? Niets, helemaal niets. Maar bij de Roosendalers onder jullie welt bij het zien hiervan een traan in de ooghoek.

De Oude Markt in het wit. Wat is er mooier..?

NB: Wie van jullie ging vanmiddag de straat op met de camera, en wat leverde het op..? Laat zien !

Vanmiddag mocht ik het jubilerende Roosendaals Symphonieorkest fotograferen in een bomvolle St. Jan.

Voor hen die denken dat zoiets alleen voor oude knarren bedoeld is, die hebben het mis.

Soliste was vandaag de 13-jarige Lisa Roovers op viool. Het leverde me dit portret op, gemaakt met 400 mm tele. Reden genoeg om huppelend Roosendaals cultuurtempel te verlaten.

Mooi portretje toch..?

De tijden veranderen, ook in Roosendaal. Hing vroeger in de kerk nog ene gipsen Jezus aan het kruis, vanavond bengelde in de St. Jan in Roosendaal en levensechte Yuri van Gelder aan de zolder. 

Ik eronder, want het leuk me wel leuk een spot daarboven als aureool te gebruiken.

Waarom deed Yuri dat ? Vanavond waren er een aantal sport-bn-ers uitgenodigd in Roosendaal  om deel te nemen aan een heus sportforum. Een goed initiatief. De kerk zat stampvol en wat een goed teken is: veel jeugd onder de aanwezigen.

Mijn Powie, sportmaniak ten voeten uit, greep meteen de kans om met Robert Maaskant, de trainer van ‘haar’ NAC, een uitgebreide discussie aan te gaan. Op zulke momenten is ze van niks en niemand bang.

Bij voorvallen als deze ben ik diep trots dat ik haar vader mag zijn. Met nadruk op ‘mag’. Want vrouwwezens zijn nu eenmaal vaak ondoorgrondelijk, hoe jong ze ook zijn…