Aad Meijer

Vanmiddag mocht ik het jubilerende Roosendaals Symphonieorkest fotograferen in een bomvolle St. Jan.

Voor hen die denken dat zoiets alleen voor oude knarren bedoeld is, die hebben het mis.

Soliste was vandaag de 13-jarige Lisa Roovers op viool. Het leverde me dit portret op, gemaakt met 400 mm tele. Reden genoeg om huppelend Roosendaals cultuurtempel te verlaten.

Mooi portretje toch..?

De tijden veranderen, ook in Roosendaal. Hing vroeger in de kerk nog ene gipsen Jezus aan het kruis, vanavond bengelde in de St. Jan in Roosendaal en levensechte Yuri van Gelder aan de zolder. 

Ik eronder, want het leuk me wel leuk een spot daarboven als aureool te gebruiken.

Waarom deed Yuri dat ? Vanavond waren er een aantal sport-bn-ers uitgenodigd in Roosendaal  om deel te nemen aan een heus sportforum. Een goed initiatief. De kerk zat stampvol en wat een goed teken is: veel jeugd onder de aanwezigen.

Mijn Powie, sportmaniak ten voeten uit, greep meteen de kans om met Robert Maaskant, de trainer van ‘haar’ NAC, een uitgebreide discussie aan te gaan. Op zulke momenten is ze van niks en niemand bang.

Bij voorvallen als deze ben ik diep trots dat ik haar vader mag zijn. Met nadruk op ‘mag’. Want vrouwwezens zijn nu eenmaal vaak ondoorgrondelijk, hoe jong ze ook zijn…

Hoogtepunt ieder jaar (voor mij) : de Intocht van Sint Nicolaas.

Vandaag fotografeerde ik voor twee opdrachtgevers en ik zou ze niet teleurstellen. Er is geen dankbaarder onderwerp dan dit. Dit gaat over mensen, van jong tot oud. Dit feest is voor iedereen.

Van mij mogen jullie allemaal je schoen zetten vanavond.

Hij is er weer..!

Je kende ongetwijfeld Murphys Law al; ik introduceer bij deze Losers Day.

Ow ja ? Ja.

Ik begon de dag met de ontdekking dat het stickje met 350 foto’s uit m’n broekzak, waar-ie standaard verblijft, verdwenen was. Eigen schuld, Pietje Bult. M’n andere sticks knoop ik namelijk altijd nog eens aan m’n broek vast, deze echter niet. Een vreselijk verlies.

Vanavond in de perskamer bij RBC ontdekte ik dat m’n Lightsphere niet meer in het hoesje aan mijn tas zat. Ritsje stond open: wég..! Verloren, vergeten? Wie zal het weten.

Nu is zo’n ding niet goedkoop maar ik wordt de laatste tijd zó met m’n snufferd in de realiteit van het leven geduwd dat ik ook wel begrijp dat dit akkefietje wél te vervangen is.

Losers Day eindigde met een RBC waarvan maar liefts 8 spelers geblesseerd waren en de jonkies het moesten opknappen tegen Cambuur. Ze vochten voor wat ze waard waren, maar verslapten in de laatste minuut in hun euforie over het verloop van de wedstrijd, letten niet op en báf, bolde het net voor de winnende goal van Cambuur.

Treurig, triest, tomeloos verdriet.

Heb jij ook wel eens zo’n Losers Day meegemaakt ? Kom voor de dag ermee, wek onze meelij eens op!

Wie weet helpt het..?

Het was vandaag een lange fotodag, die ik zou besluiten in de Eratozaal. M’n redactie had me opgedragen naar een meezingavond voor bejaarden aldaar te gaan en voor twee knappe platen te zorgen.

Ze hadden me dus goed zitten, want hier zat het vet niet in de assen van de rolstoelen, maar in het haar. Bovendien petticoats alom, rare brillen en dansende mensen die op de vloer meer kunstjes kunnen dan apen in een kooi.

Smullen voor een fotograaf als ik. Kleur, beweging en sfeer, wat wil je nog meer..? Vaak met duurflits werken, en dan met genoegen én een pilsje door je display bladeren om de vaak verrassende resultaten te bekijken.

De avond zal daar lang duren, de mensen zijn blij, terug in ‘hun’ tijd. Bij avonden zoals deze begrijp ik het rookverbod overigens niet. Hier hoort rook thuis, zoals het in café’s een toegevoegde waarde geeft (gaf).

Rock is ook roken, toch..?

Tijd voor een nieuw thema. Ook al schijnt de herfst op de één of andere wijze aangebroken, dáár gaan we het niet over hebben.

Laat deze maand nu eens zien wat je écht mooi vind. Dat kan heel simpel zijn, en o zo dichtbij. Ik koos de heropbouw van Roosendaal, te zien op bijgaande foto. Ook al vind jij het niks, ik vind het práchtig.

Dusssss: ‘Mooi’ laat ons maar eens wat zien. We zijn zeer benieuwd..!

Het is ochtend, ik maak Zoë wakker: ‘kom op, we gaan mama halen.’ Ze vraagt zich af of we niet eerst moeten vragen hoe laat. ‘Dat stikt ons niks, we gaan d’r halen’.

De thuiskomst blijkt geen blijde, zoals we verwachtten. De emoties doen onverwacht meer dan je kunt veronderstellen. Het wordt Zoë, na al die dagen zo attent en positief bezig  te zijn geweest, te veel. Ook Ingrid heeft het moeilijk, ze komt tenslotte terug in een andere rol… Verdriet viert hoogtij.

Ik wandel daarna met Ingrid naar het stadshart van Roosendaal. Wat winkelen, terrasje pakken. Nu pas blijkt goed dat de chemo volop bezig is: ze wordt moe, haar ogen branden.

We moeten naar huis, en ik even later naar de wedstrijd RBC-FC Zwolle, er moet tenslotte ook nog geld voor m’n twee verdrietige meiden verdient worden.

Peinzend leun ik bepakt met m’n camera’s tegen het hek achter een van de doelen. De supporters hebben het feit dat er nu ook tijdens de wedstrijd getapt mag worden, aangegrepen om het hek rond het veld als afdruiprek te gebruiken.

Creatieve jongens, die Roosendalers…

Thuisgekomen is het huis in rust, de meiden slapen. Het was een -te- zware dag…

In een kermiswinkeltje in Frankrijk kocht ik twee kermiseendjes als aandenken. Een rode en een zwarte, voor in de studio.

Vandaag ontdekte ik bij de Boerenbondwinkel een leuk klein aquariumpje met zwarte kaders en een zwart lampje erboven. Die is mijn, dacht ik.

Naar de kassa, en de juffrouw zegt vrolijk: ‘Laat me raden, u gaat visjes houden..!’

‘Tuurlijk nie’, antwoord ik nonchalant.

‘Ow, schildpadjes dan..!’ gaat ze opgewekt door.

‘Nope…’

‘Een Gerbilletjuh dan ?’ ze geeft de moed niet op.

‘Nee joh, das zielig’, pareer ik.

‘Wa dan ?’ buigt ze naar voor.

‘Kermiseendjes’ zeg ik.

‘Kermiseendjes, wa zij da,’ komt er in vloeiend Roosendaals uit.

‘Van die plastieke, met een ring door hun koppie, ken je die niet? Dan heb ik voortaan iedere dag prijs..!’

Nu valt ze stil en kijkt me met half opengezakte mond enige tijd aan. 

Vervolgens tikt ze de kassa in, en ik stel de standaardvraag of ik kan pinnen.

‘Ja wor…’

Ik pin en vertrek met een vriendelijk ‘Oudoe’. Tuurlijk ben ik gek, denk ik. 

Zag ze dat dan niet..?

We mogen niet vergeten dat dit weblog over elkaars fotografie gaat. Niet alleen over verdriet, maar ook over vrolijkheid.

Roosendaal huilt de laatste dagen, en zij is niet de enige. Het vocht op de Nederlandse terrassen hangt niet klaar en koel in frisbedampte glazen, maar spettert vanaf de stoelen en tafeltjes op de verlaten terrassen. Dát is pas triest om te zien.

Arme kampeerders in ons eigen koele, doornatte kikkerland, in hun klamme bedjes. De gezelschapsspelletjes en het bladeren in boekjes met uitstapjes zullen intussen hun neuzen wel uitkomen.

Wellicht is het een goed idee om de overheid te laten beslissen de schoolvakanties te verplaatsen naar augustus en september. Een bijZONder goed plan..!

Deze dag zat veel tegen. Eigenlijk alles.

Op zich lijkt er niets mis op deze foto. Maar zie je dat witte streepje in die gleuf? Dat streepje is van mij. Althans, van mijn bankpasje dat er niet meer uit kwam.

Gevolg is dat ik ook niet eerder wegkon voordat de inderhaast gebelde parkeerwachten hulp kwamen bieden.

ApparAad stuk, mijnheer ! Zo gaat dat.

Voorlopig hoed ik me dus wel voor gleuven…