Aad Meijer

Op stations mag je niet fotograferen. Dat is regel, en daar dien je je ook aan te houden.

Echter, op de één of andere manier boeide dit tafereel me dermate, dat ik het wéér niet kon laten. Wederom een stationsplaatje, met verontschuldigingen aan de NS.

Zolang zij zich niet aan hun tijdsafspraken houden, zullen ze dit wel door de vingers zien…

Tóch..?

Het is koud. Oostenwind-koud.

Je loopt met je handen diep in je zakken en je gedachten even diep. Van zorgen diep.

Dan als vanzelf worden je pupillen die eerst richting grond wezen naar je ooghoeken getrokken, en doorlopend draait je hoofd als vanzelf om. Ik weet het, het was maar een pop.

Maar toch…

Het is pauze en we willen de Academie uit om een broodje te scoren. Niets van dat alles: onze omgeving is versperd met roodwitte politielinten. Wat er gaande is weten we niet, maar mijn camera zal oplossing bieden, meen ik.

De arbeiders zijn not amused, lijkt het. Door het graven rondom het nieuw te bouwen Centraal Station begint de hele omgeving spontaan maar liefst een meter te zakken. En dat is veel. Naarmate de dag duurt zullen de linten naar buiten verplaatst worden, zodat we ’s avonds via een omweg naar het station zullen moeten.

Na Venetie, zakt ook nu Rotterdam langzaam weg..?

Hij ziet er goed uit, deze kleine negroïde man die de wachtruimte op Perron 4 van het CS in Rotterdam binnenwandelt. Deftige hoed, dito jas en zo neemt hij ook parmantig plaats tegenover me. Mijn blik valt op zijn schoenen. Ze zijn voorzien van forse  metalen gespen en voor zijn maatje veel te groot.

Dan valt zijn eigen blik op zijn schoenen. Hij schrikt duidelijk en pakt haastig een zakdoek die hij natlikt. Hij poetst en poetst, en likt en likt. Met succes.

Na enige minuten blinken zijn schoenen dermate dat ik besluit er een plaatje aan te wagen. Zijn werk dient beloont.

Mijn blik dwaalt naar mijn eigen zwarte schoenneuzen. Laat ik dáár maar geen plaatje aan wagen…

Nog nooit gezien. Aan het tafeltje naast mij en mijn koffie zitten twee dames. Niets bijzonders. Zij het niet dat de een niets anders doet dan om haar heen kijken, en de ander voortdurend op de toetsjes van haar mobieltje drukt. Ze doet geen spelletje, ze belt niet eens, zie ik. Ik word gek.

Dwangmatig drukken dus. Weleens gezien, en zo ja: wat is dit, hoe heet dit..?