Aad Meijer

Vandaag gezien achter de linker deur van het herentoilet in de Spaanse bar van Engels in Rotterdam.

En daar is geen woord Frans bij..!

Op grote hoogte doe ik het dun in m’n broek. Maar voor een mooi plaatje..?

Ik zat dus hoog, maar voor de Roosendalers onder jullie : wáár zat ik..?

Vandaag, twee weken van de Eindbeoordeling verwijderd, begint klas D102 vol goede moed het nieuwe jaar. We starten de les met champagne.

Wat moet dat over twee weken wel niet worden..?

Het werk van Elliott Ewritt is een feest om te bekijken. Spreekt deze foto je aan, dan moet je zeker hier eens kijken..!

Tja, zomaar een mooie auto…

Het is koud. Oostenwind-koud.

Je loopt met je handen diep in je zakken en je gedachten even diep. Van zorgen diep.

Dan als vanzelf worden je pupillen die eerst richting grond wezen naar je ooghoeken getrokken, en doorlopend draait je hoofd als vanzelf om. Ik weet het, het was maar een pop.

Maar toch…

Vanmiddag was ik uitgenodigd om ‘officieel’ afscheid van mijn voormalige collega’s te nemen. Ditmaal moest ik me melden aan de balie van het grote gebouw, waar iedereen me kent.

Om drie uur kreeg ik drie cadeautjes: een bos bloemen, een fles wijn en een webcam waarop ‘bedankt’ stond.

Dank je wel.

In m’n hart had ik liever gierend van de lach met m’n grafische maatjes ergens aan een bar gehangen of over een tafel gelegen. Maar zoals mijn schoonmoeder altijd pleegt te zeggen : ‘liever koekjes worden niet gebakken’.

En zo is het maar net. De draaideur is nu definitief achter me dicht. Ik zie wel welke van m’n maatjes in m’n leven wensen te blijven ja of nee. Uit m’n zak pak ik m’n Leicaatje en neem een kiekje van de grote glanzende gevel.

Voorbij, voorbij die tijd…

Wat is België toch een heerlijk land als je lokaties voor fotoshoots zoekt. Fotografen als ik, die hun modellen het liefst fotograferen op boeiende plaatsen, zijn dus altijd op zoek naar lege fabrieken, huizen, inrichtingen, werkplaatsen en ga-zo-maar-door.

Vandaag vond ik weer een prachtig gebouw, en het hek stond gewoon open. Toch maar even op zoek naar een contactpersoon betreffende deze plek. Is wel zo netjes, en werkt wel zo makkelijk.

Met een passend model gaat hier weer iets heel moois ontstaan…

Kerstmis is weer voorbij. Een Kerstmis waar ik met wisselende gevoelens naar toe keek.

Het werden twee mooie dagen. Want hoezeer je iemand dan mist, des te blijer ben je met de mensen die wél bij je zijn. Al met al was het dus een kerst met meerwaarde.

Daar mag ik dus best dankbaar voor zijn…

Eerste Kerstdag. Geen bal aan..?

Welnee, je verwacht dat zo’n dag in het teken zal staan van kerstballen. Echter, de weg tussen Terheijden en Teteringen loopt langs een golfbaan, en dit keer moest ik toch echt even de auto langs de kant zetten. Want dit was het beeld dat ik vanuit m’n ooghoek zag.

Het kan vriezen, het kan dooien. Maar golfen ze daar écht zó slecht..?