Deze plaat die ik vandaag maakte wil ik nog even laten zien.

De twee dames die je hier ziet moest ik gewoon van mezelf fotograferen omdat ik enorm respect voor hen voelde en ik geobsedeerd was door de rijen hangertjes die er in hun was- en strijksalon hingen.

Kijk, dit zijn nu twee respect afdwingende onderneemsters. Trots op hun zaak.

Zij zetten geen grote kwek op als je ze wilt fotograferen, zij poseren graag op de wijze die jij graag wilt, babbelen over hun Cleaning Palace terwijl het werk intussen geen moment stil ligt. 

Mooie meiden, mooie foto. Zij komen er wel…

Vandaag is de alweer tweede TKST & BLD NWSBRF eruit gegaan.

Deze nieuwsbrief houdt je op de hoogte van de activiteiten van het Collectief, zonder dat je hiervoor lid moet zijn. Tevens kun je deelnemen aan de activiteiten die het CLLCTF onderneemt.

Wil je in het vervolg ook de NWSBRF ontvangen, dan kun je je in de rechterkolom van dit weblog inschrijven, of je stuurt even een mailtje naar tkstbld@aadmeijer.nl

‘Hierbij mijn inzending voor je thema van de maand. Wat je ziet is een
tweeluik, gemaakt met de Olympus Pen EE.2. Dat is een
half-formaatcameraatje. Hiermee maak je dus niet 36, maar 72 opnames. Op
de foto zie je een eng donker fietserstunneltje. Mét fietser.’

Vandaag was de beoordeling van m’n eindreeks in de Masterclass Portret.

Complimenten, adviezen en blik op de toekomst. Deze opleiding ging snel, accuraat en ik leerde er meer dan ik verwachtte. Voorlopig echter even studie meer, éven een jaartje pas op de plaats en voor m’n gezin en studio gaan.

Als uitsmijter fotografeerde ik de directrice van de School Voor Fotografie Breda, Saskia te Koppele. Ooit mijn naaste collega, nu aan het hoofd van haar school. Haar mening over de wijze waarop fotografie geleerd kan worden wordt hier met succes aan de praktijk getoetst. Chapeau Saskia !

En nogmaals: bedankt !

Ik ben in het voordeel van het feit dat ik bloedmooie schoonzussen heb. Zelf heb ik daar weinig voor hoeven doen, enkel ooit een leuk en lekker moppie uit het Bredase voor mij zien te winnen.

Schoonzusje Sabine was één van mijn  onderwerpen, maar m’n neefje Oscar ( and the Oscar goes to…) moest studio-assistent zijn.

Oscar kun je rustig zijn gang op de set laten gaan. Hij verzet lampen, trekt aan de achtergrondrollen en vind het intussen niet zo nodig dat je aandacht aan hem besteed. Want de trappen die er staan zijn voor hem weggezet, en niet voor zijn oom, de fotograaf. Mama is ook niet meer belangrijk, en papa evenmin. Pubergedrag noemen wij dat, Oscar..!

Het maakte niet uit. Mama bleef op haar mooist, Papa op zijn leukst.

Ik nam me voor: ooit krijgt dit kleine ventje van mij een camera. Hij voelt zich immers in z’n element in een studio..?

Hoogtepunt ieder jaar (voor mij) : de Intocht van Sint Nicolaas.

Vandaag fotografeerde ik voor twee opdrachtgevers en ik zou ze niet teleurstellen. Er is geen dankbaarder onderwerp dan dit. Dit gaat over mensen, van jong tot oud. Dit feest is voor iedereen.

Van mij mogen jullie allemaal je schoen zetten vanavond.

Hij is er weer..!

De morgen was gereserveerd voor Hermelijn.

Acht maanden zwanger en ook zij wilde meewerken aan de zwangerschaps-serie. Ook met Hermelijn deed ik een encore, een spielereitje na de feitelijke sessie: bellenblazen geblazen..!

De repeterende bolle vormen kwamen uit een belleblaas die Hermelien rustig op haar gemakje met getuite lippen bediende. Ik wachtte de juiste momenten wel af, want sturen kun je de zeepbellen nu eenmaal niet.

Sessies als deze zijn enorm leuk om te doen, en leveren gegarandeerd een boeiend resultaat. Wordt vervolgd…

Het is ontroerend leuk om te zien hoe kinderen vaak cadeautjes voor hun ouders uitzoeken die hen zélf goed van pas komt. De wijze waarop ze het soms kunnen presenteren getuigt vaak van grote creativiteit.

Zo verraste Zoë mij voor m’n verjaardag ( die pas eind deze maand is… ) met een kaartje voor NAC vanavond ( ze kon niet wachten…).

Voor zichzelf had ze ook een kaartje, (want dat is immers gezellig..) en drie consumptiemuntjes die we samen moesten delen.

Het werd een héérlijk avondje NAC in een gezellig en sfeervol stadion. De wollen nacmuts die ik had aangeschaft als eierwarmer op mijn kop bracht zowaar geluk : de geel-zwarten wonnen op overtuigende wijze met 3-0 van Heracles.

Een mooier cadeau kun je je als vader niet wensen: twee uur genieten naast en van je dochter die jou meeneemt in ‘haar’ wereld. Niet NAC, maar mijn Powie is de Parel van het Zuiden…

De weg was grijs vanmorgen, zo ook de lucht en Amsterdam aan de einder. Maar ook je gedachten.

De grote blauwe blokkendoos die ons wachtte was de VU. Een gastvrouw heeft op je komst gewacht en vangt je op. Ze zorgt ervoor dat je je op je gemak voelt, koffie krijgt en introduceert je bij professor Smit. Een dikke pluim voor dit warme welkom.

Ondanks zijn grote naam werkt deze professor in een klein, sober kantoor. De zinnen die hij spreekt zijn ook klein, kort, maar o zo duidelijk. Indringend.

Hij neemt alle tijd. De situatie kennen we, het gevolg ook. De kans die hij kan bieden is een kleine. Hij is oprecht, professor Smit. Hij schenkt ons geen hoop, maar wél moed.

We hoeven niet meteen te beslissen, het weekend moet ons de wijsheid geven om onze keuze kenbaar te maken. Onze harten hebben tijdens het gesprek hun standpunt al uitgewisseld: we gaan ervoor. Hoe miniem de mogelijkheid op resultaat ook is.

Volgende week trouwt een van Ingrid’s vriendinnen. We besluiten dit feest mee te willen maken en daarvan te genieten, maar gaan daarna meteen voor de behandeling, die twee dagen voor Kerst uitsluitsel zal moeten geven.

De VU in Amsterdam heeft bij ons een klein (vu)urtje doen branden. Als het nu maar niet gaat waaien…

Hoop moet je zien te houden, al lukt me dat momenteel totaal niet meer. Ook m’n arts verwacht niet al te veel, de kanker waar we hier mee te maken is resistent en in grote mate aggressief. Volgende week komt-ie thuis langs, er moet veel doorgesproken worden.

Thuisgekomen probeer ik me maar met de presentatie van m’n eindreeks voor Masterclass Portret bezig te houden. Immers, ook dát wacht maandag alweer. Inmiddels besloten daarna met studeren te stoppen en ook andere nieuwe activiteiten even te laten rusten.

Het is alle hens aan dek nu.