toen God ineens in zijn kamer stond.

Daar kwam nog bij dat God verdrietig was.

Teleurgesteld…omdat de schrijver nog nooit

een boek over hem had geschreven.

Dus wat deed Jac ?

Hij begon meteen.

Hij rijmde er flink op los en nu is God dik tevreden.

Zeker weten.

( Tekst uit nog niet gepubliceerd boek ‘God op rijm’)

Jac Linders was mijn vriend en mentor. Ik heb hem leren kennen toen ik een verhaal over hem moest schrijven.

Jac schreef stapels boeken, verzon de reclame over de kleuters van Venz ( ‘Het hagelt, het hagelt, grote korrels Venz…’) en schreef teksten voor Sesamstraat en publiceerde wekelijks zijn sprookjes, waar hij zelf bij tekende.

Hij was niet alleen mijn vriend, maar ook mijn mentor. Hij bevestigde mijn geloof in mijn eigen schrijverij.

Jac opende mijn Studio, en leed met me mee toen Ingrid vlak daarna stierf.

Wij waren close, totdat zijn ziekte hem noodzaakte bedlegerig te worden. Hij weerde alles en iedereen.

Hij moet zich vreselijk hebben gevoeld toen we voor altijd afscheid moesten nemen. Jac, moe en fit tegelijk, in zijn pyama. Mij zijn laatste boek ( met opdracht) in de handen duwend.

Hij schreef niet meer, belde me niet meer, en dagelijks wandelde ik met m’n cameratas aan m’n schouder onder zijn balkon door. Het balkon waar hij altijd werkte en mij breed zwaaiend begroette.

Het balkon bleef leeg, en zal dat altijd blijven.

Het maakt mijn gang voor altijd zwaarder…

Leuke opdracht om de wereld van de bio-industrie te fotograferen.

Vaak maak je kennis met creatieve technieken om energie te halen uit de middelen die je hebt.

Dat kunnen dus resten zijn die nog energie af kunnen geven vóórdat ze de koe ingaan, maar juist ook als ze er aan de andere kant weer uitkomen.

Koeien fotograferen is leuk. Meestal zijn zij nieuwsgieriger naar jou als andersom, en met een hand voer bereik je veel bij ze. Het lukt dan ook altijd wel om de foto te maken zoals jij die voor ogen hebt.

Dit is de stal vol met modellen die mij ter beschikking stonden.

Sympathieke meiden, stuk voor stuk.

Nog jong bovendien. Ik hoefde ze dus niet uit de sloot te halen…

Vanmiddag met collega José begonnen aan een verhaal over Joop Mijsbergen.

Een oud, begenadigd kunstenaar uit Bergen op Zoom met prachtig werk, en bovendien een prachtig atelier waar je door kunt blijven dwalen. Iedere blik in welke hoekje dan ook is een ontdekkingsreis op zich…

We raakten niet uitgekeken, geboeid luisterend naar deze wijze, interessante man. Je zou een boek over hem kunnen schrijven, en wellicht moet dat ooit eens gaan gebeuren.

Voorlopig moeten we het met de ruimte doen die de krant ons beschikbaar stelt…

Ken je ze..? Tandenstokervogeltjes..?

Eén ervan is de Krokodillenwachter ( Pluvanus Aegyptius ). Dit vogeltje pikt de etensresten tussen de tanden en kiezen van de krokodil weg. Ze gaat daarvoor dan ook brutaalweg de muil van het groene monster binnen.

De krokodil eet haar niet op.  Niet vreemd, het vogeltje moppert niet…

Vanmorgen was ik bij mijn tandenstokervogeltje: de mondhygiëniste.  Ze oefent haar vak met verve uit. Deze dame heeft er duidelijk plezier in om iemands gebit een grote beurt te geven. Dus ook het mijne.

De behandeling is altijd ongemakkelijk. Liters water spoelen door je mond vanuit een klein slangetje in je mondhoek. Op zich geen ramp, ware het niet dat al dit nat direct naar het dichtstbijzijnde afvoerputje spoedt: mijn keelgat…

Ik mag van mijn vogeltje mijn hand opsteken als ik dreig te stikken, om vervolgens weer vlijtig door te gaan. Ware dit spoelwater bier dan zou ik de behandelstoel uit kachelen, bedenk ik me terwijl de transpiratie op mijn voorhoofd parelt.

“Mond wijd open hoor”, onderbreekt ze mijn gedachten. “Mijn instrument is nogal scherp!”

En zo zweten we samen het halve uur door. Ze is vriendelijk, maar toch besluit ze mopperend dat ik mijn ragebolletjes toch écht dagelijks door de spleetjes tussen mijn kiezen moet laten racen.

Ze heeft gelijk. Ik doe dit wel regelmatig, maar dágelijks: nee…

Zoals elk half jaar neem ik me voor dit dagelijks te gaan doen. Kleine moeite, groot plezier.

Maar wat zou er dan met de tandenstokervogeltjes gebeuren..?

In het vroegst van de middag de opening van de expositie ‘Geen Kinderspel’ in Roosendaal. Indrukwekkend.

De tentoonstelling is op poten gezet door John Braat, die de verzameling speelgoed die ouders voor hun kinderen maakten in die verschrikkelijke kampen ten tijde van de oorlog, naar Roosendaal liet komen. Vooraf gegaan door vooraanstaande sprekers uit de Joodse gemeenschap, deed ook een oudere man die als 7-jarig jochie het kamp had overleefd, zijn relaas.

Onze hedendaagse zorgen lijken te verbleken als je denkt aan de geschiedenis van toen…

John Braat gaat door in zijn strijd tegen de onwaarheden die uit die oorlogstijd zijn voortgevloeid en ten onrechte zelfs in lesmateriaal op scholen zijn weggekropen. Voor zover ik kan helpen, al is het maar door mijn fotografie, zal ik dat doen.

Voor het overige: kom naar Roosendaal. Kom kijken wat hongerige mensen vol pijn en verdriet met de minste middelen maakten voor hun kinderen. Zodat die nog even konden spelen, voordat de dood ook hen kwam halen…

Er zijn mensen die soms niet weten of ze mij serieus moeten nemen of niet.

O Ja..?

Ja.

Vanmiddag genoot ik van een rokertje voor de deur van Parrotia in Roosendaal. De opening van de expositie over oorlogsspeelgoed zou zijn aanvang nemen, dus nog even snel ontspannen. Parrotia ligt aan het park waarin mijn ogen ronddwalen.

Bejaarden met een plastic boodschappentasje, een verdwaalde junk, een moedertje met een wandelwagentje bij de eendjes en…een vrouw die haar konijntje uit laat.

‘Heeft ze nu een konijntje bij zich.?’ mompelt de man die naast mij staat. ‘Ik vrees van wel’, antwoord ik met m’n mond platgedrukt tegen de body van mijn camera.

‘Ik geloof het niet’, besluit de man. ‘Ik ook niet’ beaam ik terwijl ik mijn camera laat klikken…

Het was verleden week dat ik op een ochtend naar de Kapelberg toog om daar een foto in het kader van de komende meimaand te maken.

Ik betrapte mezelf er voor de zoveelste keer op hoe ik de laatste tijd met bloemen bezig ben…gapend in tuincentrum of bloemwinkel kom je vaak tot de ontdekking hoe een teer bloempje in al haar frele eenvoud zo mooi kan zijn.

Het besluit om nu eens en serie stilleventjes van dit soort bloemetjes te maken was snel genomen. Gewoon een simpel bloemetje, in een nog simpeler klein vaasje, in mooi licht…

Op internet ontdek ik al snel hoe levendig de handel in dit soort vaasjes is. Solifleur worden ze genoemd, en ik schrik van de prijzen die men er voor vraagt.

Ik zal maar eens op rommelmarkten gaan neuzen. Per slot van rekening heb ik dergelijke vaasjes maar één keer nodig…

Kan iemand mij helpen, dan graag.

Heb je zo’n simpel vaasje op zolder dan kun je me misschien helpen. Ik vergoed de portokosten..!

Er bestaat voor velen niets mooiers om nu eens op onbekende plekken te komen in de stad waar zij al zo lang wonen.

Gluren achter gevels, deuren openen die altijd zo gesloten bleken…

Stadsgids en vriend John Braat weet werkelijk alles over Roosendaal. Het Gemeentearchief lijkt in zijn hoofd opgesloten. Hij helpt mij bij het zoeken naar het beeld van Roosendaal.

Veel lijkt er weg, maar veel is er nog. Als je maar weet waar…

Het seizoen breekt weer aan, waarin  fotoliefhebbers ons kunnen volgen op ons pad.

Een biertje of borreltje achteraf in de Studio, en genieten van de geschoten beelden.

Laat de zon maar komen..!

(foto: Yvonne )

Je kunt nóg zo blij zijn met een zwangerschap, en ook al lijkt alles goed te gaan: het moment van de 2- weken-echo blijft een spannend gebeuren om naar toe te leven.

Alles zal toch wel goed zijn..? En…wordt het een jongen of een meisje..?

Was eenieder er nog wel zó vanovertuigd dat het een meisje zou worden ( ‘wij maken geen jongens…’ ) het bleek toch een écht ventje te zijn.

Niet veel later een trotse en blije moeder op de studioset. ‘It’s a boy!’

Wat is vandaag de dag nog Paasplezier..?

Is het Geel, is het Ei, is het Paus..? Alles verandert…

Voor Mevrouw Mijn Vriendin en mij bestond de Paasplanning uit alsjeblieft even niks. We zien wel…

En zo belandden we vandaag In Meersel Dreef. Daar waar devotie en vertier hand in hand gaan gaan.

Bossen verse bloemen bij de Mariagrot in het Mariapark, en grote bellen bier op de terrastafeltjes.

De wijzers van de klok draaien hun rondjes veel te snel tijdens deze dagen.

Wat jij..?