Een mooie week, deze week.

Geen tijd om te bloggen, geen tijd om te beppen met wie-dan-ook. Of het zou beroepsmatig moeten zijn.

Maar wél een boeiende week. Om op je achterhoofd te krabbelen.

De familie Gup in mijn aquarium is in één keer dood. Zomaar.

Wat is het geweest..? Guppengriep?  Niemand zal het weten.

Daarna de TV. Zwarte balk van boven naar benee. Dat is niet te repareren bij Plasma-teevees. Drie jaar oud. Waarom nu al..?

Gelukkig kijken wij nooit teevee, hooguit een filmpje.

En dan de auto. Mijn garagehouder constateert ineens van allerlei kostbare mankementen, waaronder de koppeling.

Dat terwijl mijn auto rijdt als een mes door de boter. ‘Schokkerig’, volgens zijn constatering. Ik heb zo mijn twijfels, en ga voor een second opinion. Dat is zeker.

Al met al proost ik met eenieder op mijn koelkast die het nog doet. Op mijn verwarming. Op mijn wasmachine. Op het slot van mijn voordeur. Op mijn camera’s.

En op de borsten van Mevrouw Mijn Vriendin.

Waar ik tegen aan kan kruipen als ik het even niet meer weet.

Santé..!

Tja, dit wordt een gevoelig stukje. Over ‘Social Media’.

S-o-o-s-j-e-l  M-i-e-d-i-e-j-a. Socialiseren. Samenzijn. Belangstelling voor elkaar, elkaars wereld. Zoiets.

Mevrouw Mijn Vriendin en ik hebben samen drie meiden. Stiefjes, zal ik maar zeggen.

En alledrie heel sociaal.

Twee daarvan socialiseren het liefst met mensen buiten de ruimte waar ze zich bevinden. Via laptop, mobiel of wat voor schermpje dan ook.

Praat je tegen ze, dan horen ze je niet. Het schermpje waar naar ze kijken maakt geen geluid, maar kennelijk hard genoeg om ons stemgeluid te overstemmen.

Ze bevinden zich in een andere wereld.

Net als hun leeftijdgenoten, die met oordopjes in op de fiets of in de trein, bus of waar dan ook de werkelijke wereld buitensluiten.

In de stiltecoupées weerklinkt het kille gestamp van het geluid uit de oordopjes. Niemand ervaart nog dat een trein dat romantische kedengedeng-kedengedeng doet.

Onze dochters hebben we omgedoopt tot ‘De Electronica’s’.

Zij merken niet eens dat ik dit stukje schrijf.

Ik heb namelijk een gezicht.

En geen schermpje…

Verstrooid…

Dat dacht ik van de chauffeur van de strooiwagen die voor mij reed. Geen greintje vorst in en om mijn auto te bemerken en hij staat daar maar te strooien voor het stoplicht.

Een stoplicht dat maar op rood lijkt te blijven staan…

Met die ene zwaluw die geen lente brengt in gedachten vermoed ik dat één strooiwagen nog geen winter brengt.

Maar Mevrouw Mijn Vriendin naast mij glundert zichtbaar.

Winter betekent voor haar IJS. En IJS betekent:  ’Schètsen onder en gaon..!’

Voor mij betekent het: ‘Doe mij nog maor un glühwein, ik blef nog efkes staon…’

Winter is voor mij een moment van witte pracht, gevolgd door gladde glibber en grijze snot.

Maar ja, als het dan toch komt, dan maar goed.

Dus…giet ut aon..?

Goed. Mijn donkere dagen grijzen nog even na.

Maar in het leven om mij heen zijn de donkere dagen voorbij. De langste nacht is achter de rug, de Drie Wijzen hebben met kameel en al hun biezen gekozen in de richting vanwaar zij kwamen: het oosten.

Roosendaal leeft weer op. De dag voor de verkoop van de kaarten voor het Priense Soirée wordt er traditioneel een tentenkamp opgeslagen voor de deuren van de schouwburg. Iedereen wil een kaartje bemachtigen om er bij te kunnen zijn. De nacht voorafgaand is een bijzondere. Iedereen trotseert de kou met babbelen, borrelen, spelletjes en gezelligheid.

Deze nacht is voor mij weer de start voor een immense reeks aan artikelen voorafgaand aan het Feest der Feesten. Zo veel mensen zijn er bezig met de voorbereiding ervan, dat het amper te overzien is.

En dus verkeer ik komende drie weken in café’s, repetitielokalen, bouwkotten en huiskamers waar van alles gaande is.

Roosendaal wordt weer Tullepetaonestad, waar vrolijke blaasmuziek vanachter elk venster lijkt te komen.

De eerste serpentines sieren de straatstenen weer.

Het is koud buiten, maar de vrolijke warmte is goed te voelen…

Ruis.

Mijn hoofd zit er vol van.

Zo’n hoopvol jaar om aan te beginnen, maar het valt niet mee met het meteen achter moeten laten van twee dierbaren.

Vandaag Ingrid’s vader.

Zijn laatste pilsje, gevonden in de koelkast en ver over de datum, staat nu ten afscheid op zijn kist.

Met hem zullen we er nooit meer een nemen. Helaas.

Maar er zullen nog volgen in zijn gedachtenis.

De ruis zal blijven.

Nog veel dierbaren zullen dit jaar volgen. Het leven is meedogenloos in het zoeken en vinden van een einde.

Helaas voor velen in mijn nabijheid. Maar het is niet anders.

Ik zal scherp moeten blijven. Scherp in mijn werk, maar nog meer in mijn liefde naar anderen.

Want ik wil niemand meer moeten missen.

Niemand…

Er was eens een schilder op een heilige dag

die in plaats van zwart, nu eens bruin schilderen mag

toen zijn kwast eenmaal in de verf stak

had hij aan alles lak

en dekte hij alles in één keer met een lach

Een najaar vol nattigheid, de winter evenzeer…

Dit weekend kwam ik pas toe aan De Snoei. De druiven, de leiplatanen. Ze waren er hard aan toe.

Maar deze week ook snoei in mijn leven. Ingrid’s vader nam het estafettestokje van mijn moeder over. Ook hij blies zijn laatste adem uit.

Het past niet bij een hoopvol begin van een nieuw jaar. Maar wat past nog wel..?

Tijdens het snoeien bemerkte ik dat de bomen al knoppen droegen. Ook zij wilden een nieuw jaar beginnen.

Voor hen, en voor mij hoeft het geen strenge winter meer te worden.

We gaan voor de lente.

We gaan voor het positieve, het nieuwe.

Waar leven is, is hoop.

Toch..?

Storm of niet: collega José en ik gingen het bos in. Een Belgisch bos nogal liefst.

Daar woont ritueel begeleidster Wianda van der Pluijm. In een blokhut.

Een vrouw met een bijzonder beroep, maar ook een bijzondere vrouw om mee te praten, of beter gezegd: te luisteren. Een verhaal waard.

José de tekst, ik de platen. Dan weet je zeker dat het goed komt.

Ik heb veel geleerd.

In een tijd als de onze waarin zo velen niets meer in een religie vinden ligt hier een oplossing. Verder is rituele begeleiding geen vak, het is een gave.

Wianda mag mij op mijn laatse gang begeleiden. Graag zelfs.

Maar nu nog niet.

Eerst nog wat leven en zo…

Het onderschrift.

Vaak overbodig, maar redacties verlangen het nu eenmaal bij je foto.

Soms komt het voor dat een foto maar beter niet geplaatst kan worden. En helemáál niet met onderschrift.

Ik maak hier een nieuwe rubriek van op dit weblog. Bedenken jullie eens een onderschrift, zo origineel mogelijk.

Mijn eerste verhaal van dit jaar schreef ik vandaag.

Het gaat over het radioprogramma ‘Spotlight’ van de Roosendaalse publicist en collega Jaap Pleij.

Hij presenteerde zijn programma een week lang live op lokatie, en heeft hier een vraaggesprek met schrijver Rien Broere (links) en voormalig Carnavalvoorzitter Ad Vos (midden).

Deze foto kon ik niet bij mijn verhaal plaatsen.

Maar wat zou het onderschrift geweest kunnen zijn..?

Dit jaar geen oliebol. Ik had mijn buik al vol.

Geen champagne. De fles wijn die ik dronk smaakte mij te lekker.

Ook geen vuurwerk. Ik verwacht meer vuurwerk alle dagen van het komend jaar dan in die nacht waarin het begon.

De kranten van de laatste week stonden vol met somber nieuws: het nieuwe jaar is bij voorbaat al verknald.

De nieuwjaarsnacht heeft bij voorbaat al gezorgd dat menigeen vermoeid aan 2012 begint.

Wat ik de bezoekers aan dit weblog wens is liefde, gezondheid en vooral:kansen.

Dit jaar verknald..? Dat zien we in 2013 wel.

Voorlopig gaan we er voor..!