Eenzelfde moment vanmorgen toen een klein vierkant kaartje van Xandra de donkere deurmat versierde, temidden van wat folders en slecht weeknieuws. Een klein formaat oppeppertje, dat je naar inzakken dreigende stemming ineens weer optilt. Platte papieren peppiletjes als deze doen goed. Net als de telefoontjes, boodschapjes op dit weblog, knipoogjes en een onverwachte dreun op je schouder. Mensenmanieren waarmee je de dag door kan komen.

Kijkend naar de toekomst, voelt Ingrid nog steeds dichtbij. Ze is eigenlijk nog nooit weg geweest.

Het zijn wondere wolken, daar boven de horizon…

Dochter Zoë heeft er een bloedhekel aan als ik over haar schrijf, maar ditmaal kan ik het niet laten…

Vandaag had ze haar eerste sollicitatiegesprek bij het Leids Universitair Medisch Centrum als Anasteasiemedewerkster en eind deze middag werd er al gebeld dat ze volgende week is uitgenodigd voor een meeloopdag. Méns wat een nieuws..!

Laat het toevalligerwijs nu op de 19e zijn, Ingrid’s sterfdag. Hoe zou het anders kunnen.

En nu pak ik een pint.

Als we vanaf de Nieuwe Markt de smalle doorgang van Tussen de Markten inslaan valt achter een hoog raam iets op: lampjeslicht.

Zowaar, daar staat nog een aangeklede kerstboom mooi te wezen. En dat in maart…

Daarbinnen in de huiskamer moet het heel knus zijn, dat kan niet anders. De herdertjes liggen er nog bij nachte en de kadootjes wachten nog onder de boom. Een dikke kalkoen pruttelt scheetjes in de oven.

Een kerstboom in maart.

Nu zijt wellekome..!

Rien Poortvliet was ooit Ingrid’s favoriete schilder, en juist nu in wat verleden jaar de zwartste maand van mijn leven was, lijkt het wederom een teken dat ze er nog is. Het jaar is snel gegaan…

Nu een jaar geleden lag Ingrid in het ziekenhuis op het kleine donkere kamer haar laatste gevecht te voeren. Angst en intens verdriet heersten, maar ik wilde er niet aan. De 19e moest ik haar echter loslaten, al is ze daarna nooit meer bij mij en Zoë weggeweest.

In de vrije val in het donkere gat die ik na Ingrid’s overlijden maakte, bleken er maar een paar handen te zijn om me vast te grijpen. Het geloof in velen was verloren.

Het schilderijtje in de boekwinkel lijkt een ansichtkaartje van Ingrid, met op de achterkant geschreven: ‘Houd moed’.

Ik doe m’n best, telkens weer. Maar het lukt niet altijd. En zeker nu m’n moeder vandaag op de operatietafel ligt lijkt het gevoel van weerloosheid weer te winnen.

De 19e breng ik samen met m’n kleine meid in Antwerpen door. Ingrid’s lievelingsstad.

Want we houden moed…

Het leverde boeiend beeldmateriaal op, en een kapotte auto. Maar dat mocht de pret niet drukken. We gaan nog eens terug, maar dan onder slechtere weersomstandigheden. Regen.., mist.., dat willen we in deze sfeer zien.

Maar dan wél met een warme thermosfles en een neut bij. Want God, wat is het daar koud…

( Meer op Roosendaal24.nl )

Je auto glimt weer voor even, totdat een opdracht je de volgende dag weer over een land- of bosweg voert en dan is het weer gedaan met mijn schone grijze dame. Aldus mijmerde ik in de wasruimte.

Grappig om te zien is dat zo’n wasrobot met grote oplichtende tekst aangeeft wat-ie aan het doen is. Vooral deze tekst deed mij uit m’n mijmering ontwaken.

Misschien iets voor in de eigen douche, zo’n bord..?

Een prachtig oud gebouw, waar binnen ongemerkt zoveel moois te zien is. Niet alleen het werk van de studenten, al is de gemiddelde kwaliteit van de fotowerkgroep daar erg hoog.

Het schilderstafeltje dat verloren in een hoek staat zou je toch zo mee willen nemen..?

hier een plaatje voor het thema lente

het is geen lammetje, maar ons nieuwe lid van de familie, namelijk Sammie.

een roodharige dondersteen van 5 maanden, die de lente in ons huis inluidt.

Reken maar dat we plezier hadden!