Aad Meijer

Ik moet eerlijk zijn en bekennen dat ik niet meer wist hoe het kustplaatsje in Zuid-Frankrijk heette toen we erheen reden. Wel wist ik dat het zo’n twee uur was van Rennes, het plaatsje dat zo’n belangrijke rol in de Graalhistorie speelt. Het blijkt Portiragnes te heten. Geen kerkje, wat winkeltjes, wat restaurantjes. De rest is camping lijkt het.

Het licht is er anders, het komt me contrastrijker over. Ik bewonder de rijen donkere Cipressen in het kleurrijke landschap en de Oleanders die zich in een oneindig palet zich aan mij manifesteren. Ze staan daar als wachters op het licht dat in deze streek dagelijks een uitbundig feestje viert.

De warme zon drukt een zinderend stempel op de wereld hier, waarvan ik een schijntje als geluk proef. Tevens maakt zij de vermoeidheid in mijn lichaam en geest voelbaar, ik verlang naar een dagenlange slaap. Onze aanwezigheid hier is niet zonder reden, al zie ik de zin ervan nog niet in.

Het verdriet en de bezorgdheid over de toekomst is nog steeds te groot. Ingrid geniet tussen haar bloedverwanten, dat doet veel goed na alle ellende van de afgelopen weken.

De zon straalt hier voor haar in vele vormen…Een gevoel van verlatenheid bekruipt me hier. Immers, dit is niet het leven wat we leefden. Dat leven was grauwer, grijzer, maar daarentegen wel warmer. Een warmte die wij over elkaar aanriepen als ware het met eenzelfde vanzelfsprekendheid als de zon die hier gewoontegetrouw dagelijks broeiend omhoog klimt. Het contrast der kleuren in de middag lijkt onwerkelijk, ik heb last met fotograferen. Geheel tegen de gewoonte in krijgt m’n Alpha 700 dus ook rust. Ik voel me er niet lekker bij, maar dat is normaal. Doorgaans neemt het drie dagen in beslag voor ik wen aan een nieuwe omgeving. Nu is dat niet anders.

Fotograferen doe ik hier niet echt. Ik registreer slechts.

De vrolijkheid en de tederheid van de kleuren waarmee de huisjes tegen de horizon zijn gezet inspireren vreemd genoeg niet; ze verleggen het accent juist naar de dorheid van het schier verbrande landschap.

Herinneringen aan vorige vakanties manifesteren zich telkens weer. Het zijn mooie momenten, maar moeilijk, heel moeilijk weg te slikken.

Ik heb Ingrid niet vaak echt ziek meegemaakt, heb haar alleen zien lijden in de lange uren voorafgaand aan de geboorte van Zoë. Ik moet er niet aan denken wat we nog mee moeten maken.

De dagen verlopen snel, maar vermoeiend. M’n gedachten worden zwaarder en zwaarder nu reflecties van onze levensmomenten als een bijna permanente Powerpointpresentatie zich op het scherm van m’n besef vertonen.

Zoë gedraagt zich naar de naam die zij draagt: ‘Leven’. Ze brengt vrolijkheid, maar kruipt tegelijkertijd steeds dichter bij ons. Het feit dat ze nu vaak bij me in de buurt lijkt te zijn en veel babbelt doet me goed. Hoe hard, moeilijk en onbegrijpelijk moet het zijn om je moeder, je grootste vriendin zo vroeg in je leven te verliezen…

In de kathedraal van Carcasonnes steek ik bij een oude Madonna een kaarsje op. Twee Euro voor wat hoop op een mensenleven is een koopje. Ik bid er niet bij, maar spreek eenvoudig m’n hoop uit, terwijl niemand ziet wat ik daar in die verre hoek van het oude donkere gebouw aan het uitspoken ben.

Ik fotografeer de kleurschakeringen die de hemelhoge gebrandschilderde vensters op de vloer werpen. Eindelijk beelden die in het verlengde van m’n gevoelens liggen.

Als herinnering koop ik een jong druivenplantje: een Merlot Noir. Zij zal een mooi plaatsje in een grote, mooie pot thuis in de tuin krijgen. Haar vruchten mogen een symbool zijn voor de mooie momenten die wij hier ondanks alles mogen delen. Althans, als ze onze reis overleeft…

Desondanks blijft het moeilijk om de dagen te beginnen en een onvoorwaardelijk geluksgevoel op te pikken. Veel mijmersessies in m’n eentje, en soms een spontane wijsheid. Zo kom ik er steeds vaker achter dat je beter van het licht geniet door er zelf uit te blijven en vanuit de schaduw ernaar te kijken.

Meer en meer krijg je overzicht. Is er sprake van een noodlot?

Welnee, noodlot is een onwerkelijk woord, alsof er een of ander macht beslist wat er met een willekeurig leven gaat gebeuren.

Dood overkomt je, zoals ooit ook het leven je overkwam.

Hoe het ook zij, de dood werpt over Ingrid, Zoë en mij alvast een schaduw vooruit, vluchten is onmogelijk. Het aftellen is begonnen, echter nog niet hardop…

Verder verandert er niets in ons dagelijks leven. Onze handen blijven elkaar zoeken zoals altijd, een kus als standaard teken van verstandhouding. Het gemopper op elkaar neemt niet af, neemt zelfs toe.’Hoe moet dat straks?’, wijst Ingrid me vaak terecht…

Het verloop van de dagen hier in een veel te warm mobile home doet ons beseffen hoe goed het is om hier te zijn. Het verdriet hebben we bij ons als vaste bagage, maar de warmte doet Ingrid opleven tussen haar naasten.

Zelf zit ik behoorlijk met het nadenderen van de doffe dreun die hier gevisualiseerd lijkt door de zinderende warme lucht die tussen de rijen druivenranken vanaf de dieprode aarde omhoog trilt.

Het bezoek aan Rennes le Chateau, het mysterieuze plaatsje boven op de groene toppen van Katharenland, lijkt me wakker te maken uit de nachtmerrie en laat me weer fotograferen op de wijze zoals ik gewend was. Durven met compositie, en met lef gebruik maken van de lichtomstandigheden die fabuleus zijn. Kijken is al kunst hier.

Ik maak de prachtigste portretten van Zoe, die onderweg in een van m’n boeken snel heeft gelezen waarom ze zonodig met me mee zou moeten gaan.

Ook hier een kaarsje opgestoken in het kerkje van pastoor Saunieres, het donkere gebouwtje waar het mysterie zo nadrukkelijk voelbaar is. Ditmaal een blauw potje voor anderhalve Euro. Ik druk het vlak tegen de voeten van een oude Maria aan. Geloof ik in dit ritueel? Als kind wel, maar eenmaal opgegroeid doe ik het gewoon omdat het nu eenmaal een van de dingen is die ik kan doen. Het geeft me- hoe vreemd ook- een goed en vertrouwd gevoel. Wat moet ik anders, wat kan ik nog..?

Zoe is vrolijk, ook de Belgische acteur die Nick Sanders in GTST speelt, is hier als bezoeker in het kleine bergdorpje. Ze jat het blikje cola waar hij uit heeft gedronken van de tafel waar hij even tevoren zat met een vriend. Feest !

Als we besluiten te vertrekken terug naar Ingrid op de camping zie ik een beeld op een erf staan waarvan ik vermoed dat het Maria Magdalena is, de zwarte madonna. De eenvoud waarmee deze biddende gemantelde vrouw met een breed gezicht en platte neus is vormgegeven doet me dat vermoeden. Echter, het doodshoofd aan haar voeten ontbreekt dus het moet Maria de Maagd zijn. Ik koop het, tot afgrijzen van Zoë. Zij heeft hier niets mee.  Dit beeld zal een aandenken blijven, of een teken. Hoe het ook zij, ik neem het mee.

Naarmate het eind van de vakantie in zicht komt, hoe groter bij mij het verlangen om weer naar huis te gaan. Zoals alle gevoelens de laatste dagen is dit ook een dubbel.

Thuis wacht niet alleen het geborgen en vertrouwde, maar ook de pijn en verdriet die de chemo’s ongetwijfeld in ons zullen etsen.

Ingrid blijft het heerlijk vinden hier en troont mij mee naar een oude stalen vakwerkspoorbrug die zij had ontdekt in Beziers. Ze weet hoe gefascineerd ik van dit soort zaken kan zijn.

Op de camping let ik op veel echtparen met hun kinderen, die richting zwembad of zee lopen. Vaak kijken ze verveeld, lopen er niet echt blij bij. Is het de warmte ? Waarom geen vrolijke gezichten op deze vakantieplek ver weg..?

Ach, wie weet liep ik ook altijd zo, besefte het geluk van het moment niet. Niet zoals nu in ieder geval. Op het moment dat je besluit je leven met een ander te gaan delen, moet je in feite meteen beginnen met het volop absorberen van iedere gebeurtenis die je samen gegeven is. Komen daar uiteindelijk kinderen bij, dan verdienen zij niet anders om het wonder dat je samen ervaart intens mee te delen. Zo zou het moeten gaan.

 Op het einde van onze laatste vakantie blijkt dat het niet veel anders is gegaan dan voorgaande jaren. We hebben ‘normaal’genoten, meer verlangden we ook niet. Het was mooi dat Ingrid’s familie er een weekje bij is geweest, hoe emotioneel soms ook. Het is goed zo. Thuis wacht de toekomst, het zal een sombere zijn.We zullen de donkere weg moeten gaan die ons wacht…