november 12, 2008 • 9 Reacties
Dagen als vandaag maken je radeloos.
Zogauw als iemand een klein beetje doorvraagt het het nu met jou eigenlijk is donder je plotseling ter plekke emotioneel door het ijs op een manier die z’n weerga niet kent. Je weerstand is gebroken door een simpele vraag. Waar ben je nog als echtgenoot, als vader… Je bent nergens meer en weet ook niet waar naar toe.
Het verdriet vergezelt je voor de rest van de dag, waarin je wanhopig bezig bent de resten van die zo positief ingestelde persoon die je was bijeen te zoeken. De angst is sommige elementen van jezelf nooit meer terug te vinden. Alles zal verdwijnen in het zwarte gat wat je leven aan het omhullen is.
Emotioneel hinkstapspringend ga je de dag door, je werk gaat immers nog steeds voor, de deadlines wachten.
De Grote Deadline echter ook. Echter deze wacht niet, deze komt naar je toe in een onvermijdelijke beangstigende nabijheid…
Ik ben bang dat ook een VU daar geen uitkomst in brengt…
november 11, 2008 • 31 Reacties
Het gezicht van dr. Rutten sprak boekdelen toen hij de deur opende.
De vrees is bewaarheid. De cellen blijken gegroeid te zijn, de chemo heeft niets kunnen doen.
Vrijdag gaan we naar het VU in Amsterdam, waar wellicht een strohalmpje voor ons klaar staat.
• 5 Reacties
De laatste scan in Roosendaal is nu achter de rug. De kuren zijn gedaan. Helaas.., opperdepop, zou Rutger zeggen.
Alles overziend is het meegevallen. Ingrid is telkens sterk hersteld, al heeft ze er een soort chronische maagpijn aan overgehouden. De emotioneel zware gang naar het aanschaffen van een pruik blijkt achteraf onnodig geweest. Gelukkig bleek zelfs het haar sterk genoeg de slag te overwinnen.
De uitslag zit er nu aan te komen. Nog acht uur te gaan. Ik weet niet of het de kiespijn is die me uit de slaap houdt of de zorgen. Het laatste valt mee, we blijven vol vertrouwen. Het is deze mentaliteit waarmee we alle energie die we kunnen aanwenden doorgaan.
Ik wankel wat vaker als Ingrid zelf, moet ik helaas toegeven. Ik besef wel dat je altijd dood zult zijn, en dat het leven relatief maar even duurt, maar toch…
De oplossingen zoek ik door in m’n werk uitdagingen aan te gaan die ik amper aankan. Daardoor ben ik verplicht bij de les te blijven, en wordt m’n aandacht verspreid. Dat voorkomt doemdenken.
Om negen uur zitten we weer alleen op de wachtkamerstoeltjes, met niemand om ons heen. Wachtend op die witbejasde arm die de deur naar de spreekkamer doet openzwaaien: ‘mijnheer en mevrouw Meijer..?’
• 1 Reactie
Vandaag zou ik met Roos naar een heus bordeel gaan om de Sloerie en Slettebakkenserie verder uit te breiden. Helaas dwarsboomde een andere afspraak onze plannen. Maar meer daarover binnenkort..!
Intussen kunnen jullie kijken naar ’sloerie’ Isabelle terwijl ik vertel dat je je in de rechterkolom kunt aanmelden voor de Nwsbrf. Sommige vaste bezoekers hebben de eerste uitgave hiervan ontvangen en vonden het een prima initiatief.
Wil je dus meer weten over het reilen en zeilen van het Cllctf en de gang van zaken in de studio, schrijf je dan in. Momenteel zijn er zo’n negentig ‘abonnees’, maar het zou leuk zijn als de honderd gepasseerd werd. Doen dus..!
november 9, 2008 • 5 Reacties
Voor Zoom-bezoekers die toevalligerwijs hier belanden: terwijl iedereen met dikke teletoeters rijen dik naar paalplakkende, motorzadelschuivende en motorkapliggende prolletjes stond te knipogen gebeurde al het moois achter iedereen langs. Echt mooie bezoekers, van groot tot klein, of gewoon het bedienend personeel. Deze lieverd kwam m’n tafeltje schoon maken, en geef maar toe: zij is écht mooi…
• 6 Reacties
Het feit dat ik gisteravond spontaan achter m’n scherm in slaap gevallen ben gaf al aan hoezeer ik aan een soort van weekend toe was. Echter, vanmorgen weer vroeg op in de trein richting Utrecht voor Zoom 2008.
Een onverwacht sms-je deed m’n dutje onderweg teniet, maar was wél vrolijk: Mevrouw MikMak aan de lijn. Ook zij toog richting Jaarbeurshallen. Nu is MikMak heel leuk en inspirerend als gezelschap, dus dát beloofde wat.
Zoom is een evenement dat tot een bepaald niveau reikt, en helaas niet hoger dan dat. Iets wat maar aan professionaliteit ( voor én achter de camera ) zou kunnen doen denken kom je er niet tegen, of je moet het over de presentaties van Nikon, Canon en Sony hebben. MikMak en ik waren het dik eens.
Ondanks dat hebben we kunnen profiteren van leuke beursaanbiedingen, twee armen vol. En leuke snapshots gemaakt. Zie hier MikMak in actie als een échte vrouw: tasje én camera in één hand..!
Zoom bood ons een leuke dag, wie van jullie waren er nog meer..?
november 8, 2008 • 4 Reacties
Zo kan het gaan: gastvrouw ontmoet fotograaf in het RBC-stadion. Vonken van inspiratie springen over en weer, temeer als blijkt dat de gastvrouw zwanger is, en op haar mooist gaat worden.
Vijf maanden onderweg, wentelt zij zich in de warmte van de studio. Ze is mooi, en bij iedere pose wordt zij mooier en mooier.
Ik laat m’n licht haar spel spelen over Kim’s lichaam. Ze wordt nog mooier dan ze was.
Zo kan het gaan…
• 20 Reacties
Het verhaal. Ons verhaal kruipt tergend voort zoals kanker dat ook op slinkse wijze doet.
Maandag vindt de allesbeslissende scan plaats die vertelt hoe nu verder. Of geen kuren meer in Roosendaal, óf naar het VU in Amsterdam, Het eerste betekent dat de ontwikkeling van kwaadaardige cellen is stopgezet of teruggedrongen. Daar hopen we maar op.
Maar kanker etst zich ook in je psyche. De karakters binnen ons gezin zijn aan het veranderen. Traag maar rigoureus.
Vaak herken ik m’n dochter, m’n lief en ook mezelf niet meer. Soms kun je elkaar niet door de storm trekken en moet je even loslaten. Echter, als je wil teruggrijpen is de ander weg…
Ingrid’s ziekte heeft zich nu dus ook van lichaam naar geest verplaatst. In de onze, maar wellicht ook van de betrokkenen om ons heen. Kanker moet en zál vernietigen, wát we er ook tegen willen doen.
Intussen ben ik er wel achter dat, hoewel in voorkomende gevallen de kanker overwonnen lijkt, deze grimmige ziekte tóch latent is gebléven. In feite nooit weggeweest.
The winner takes it all…
november 7, 2008 • 11 Reacties
Ik mocht met papa mee naar RBC. Het werd wel laat, maar ik mocht opblijven en mama vond het goed.
Het regende in het grote stadion en de mensen om me heen roken raar, helemaal niet lekker. Ze riepen scheldwoorden en schreeuwden liedjes die ik niet verstaan kon. Ze trapten tegen het hek en gilden zo hard dat m’n oren pijn deden. Ik werd een beetje bang.
Papa vond het mooi. Wees me op de voetballers die ik nu in het echt kon zien inplaats van in het boekje dat we hadden gekregen. En beneden stond een man met een geel jasje met grote zwarte letters erop nat te regen. Hij maakte foto’s die je in de krant kon zien, vertelde papa. Die camera die die meneer had zou wel heel duur zijn, anders kun je niet van die mooie foto’s maken.
Het duurde heel lang en papa zei dat het spannend was en iedereen duwde, schreeuwde en gooide met bier. De voetballers op het veld maakten ruzie en iedereen ging keihard fluiten. Was mama maar hier.
Daar stond ik dan, bang en heel alleen. Niemand lette meer op mij.
Behalve die meneer met dat gele jasje en dat natte haar beneden achter dat doel. Die wel.
Maar ja, die is m’n vader niet…
november 6, 2008 • 1 Reactie
Dennis heeft zichzelf verwend met een nieuwe camera, een Olympus. En ik mail hem: “Welk type, Dennis ?”
En Dennis antwoord:
type E-510
ben er nu al wijs mee
meteen op pad voor het thema donker
op het fietsje naar de brandweerkazerne
waar vind je zo’n lettertype nog , doet me denken aan de films van alex van warmerdam
fietsje ook maar op beeld vastgelegd
en ik hoop stiekem dat je ze beide plaats om mijn nieuwe camera te vieren , joepie !
groetjes dennis
