Vanmiddag was ik uitgenodigd om ‘officieel’ afscheid van mijn voormalige collega’s te nemen. Ditmaal moest ik me melden aan de balie van het grote gebouw, waar iedereen me kent.

Om drie uur kreeg ik drie cadeautjes: een bos bloemen, een fles wijn en een webcam waarop ‘bedankt’ stond.

Dank je wel.

In m’n hart had ik liever gierend van de lach met m’n grafische maatjes ergens aan een bar gehangen of over een tafel gelegen. Maar zoals mijn schoonmoeder altijd pleegt te zeggen : ‘liever koekjes worden niet gebakken’.

En zo is het maar net. De draaideur is nu definitief achter me dicht. Ik zie wel welke van m’n maatjes in m’n leven wensen te blijven ja of nee. Uit m’n zak pak ik m’n Leicaatje en neem een kiekje van de grote glanzende gevel.

Voorbij, voorbij die tijd…