Het Verhaal (40)
• dinsdag, december 9th, 2008
De dag van de check halverwege kuur ‘Strohalm’ brak vandaag aan. Onderweg toonde het uitzicht van boven tot onder en van links naar rechts grijs. Het is niet echt autorijden wat je doet, het betekent aansluiten in de lange rijen file. In de regen lijkt het een natuurlijke wasstraat van 15 km, er is geen doorkomen aan. Drie uur duurt je reis…
In het VU zijn ze wel gewend aan deze ongemakken, je krijgt een warm welkom als je je meldt aan de balie.
Onze Oncologie-verpleegster Atie is een vakvrouw en een lieverd. Luistert naar je ervaringen, neemt Ingrid’s dagboek door. Ondanks de negatieve verschijnselen die hardnekkig de kop beginnen op te steken praat ze je moed in om toch die laatste twee weekjes vol te houden. Helaas komt er nu ook een blaasontsteking om de hoek kijken. Zo heb je niets, zo heb je alles…
Wie ooit bij het VU is geweest herkent misschien dit oude bloemenkraampje, dat heel iel, nat en oud tussen de grote, hoge gebouwen staat. Verleden keer dacht ik er iets aan te zien, maar nu valt het me pas écht op: het is geen vrolijk bloemenkraampje.
Het heeft een donkere uitstraling, en veel bloemenemmers zijn gewoon leeg. En ineens bedacht ik: hoe zou de wereld eruit zien als de bloemen nu ook nog eens grijs waren..?
De dag van de check halverwege kuur ‘Strohalm’ brak vandaag aan. Onderweg toonde het uitzicht van boven tot onder en van links naar rechts grijs. Het is niet echt autorijden wat je doet, het betekent aansluiten in de lange rijen file. In de regen lijkt het een natuurlijke wasstraat van 15 km, er is geen doorkomen aan. Drie uur duurt je reis…
In het VU zijn ze wel gewend aan deze ongemakken, je krijgt een warm welkom als je je meldt aan de balie.
Onze Oncologie-verpleegster Atie is een vakvrouw en een lieverd. Luistert naar je ervaringen, neemt Ingrid’s dagboek door. Ondanks de negatieve verschijnselen die hardnekkig de kop beginnen op te steken praat ze je moed in om toch die laatste twee weekjes vol te houden. Helaas komt er nu ook een blaasontsteking om de hoek kijken. Zo heb je niets, zo heb je alles…
Wie ooit bij het VU is geweest herkent misschien dit oude bloemenkraampje, dat heel iel, nat en oud tussen de grote, hoge gebouwen staat. Verleden keer dacht ik er iets aan te zien, maar nu valt het me pas écht op: het is geen vrolijk bloemenkraampje.
Het heeft een donkere uitstraling, en veel bloemenemmers zijn gewoon leeg. En ineens bedacht ik: hoe zou de wereld eruit zien als de bloemen nu ook nog eens grijs waren..?
