De dag van de check halverwege kuur ‘Strohalm’ brak vandaag aan. Onderweg toonde het uitzicht van boven tot onder en van links naar rechts grijs. Het is niet echt autorijden wat je doet, het betekent aansluiten in de lange rijen file. In de regen lijkt het een natuurlijke wasstraat van 15 km, er is geen doorkomen aan. Drie uur duurt je reis…

In het VU zijn ze wel gewend aan deze ongemakken, je krijgt een warm welkom als je je meldt aan de balie.

Onze Oncologie-verpleegster Atie is een vakvrouw en een lieverd. Luistert naar je ervaringen, neemt Ingrid’s dagboek door. Ondanks de negatieve verschijnselen die hardnekkig de kop beginnen op te steken praat ze je moed in om toch die laatste twee weekjes vol te houden. Helaas komt er nu ook een blaasontsteking om de hoek kijken. Zo heb je niets, zo heb je alles…

Wie ooit bij het VU is geweest herkent misschien dit oude bloemenkraampje, dat heel iel, nat en oud tussen de grote, hoge gebouwen staat. Verleden keer dacht ik er iets aan te zien, maar nu valt het me pas écht op: het is geen vrolijk bloemenkraampje.

Het heeft een donkere uitstraling, en veel bloemenemmers zijn gewoon leeg. En ineens bedacht ik: hoe zou de wereld eruit zien als de bloemen nu ook nog eens grijs waren..?

Hoi Aad,

Op de valreep nog even een foto voor het maandthema.

Vanmorgen vroeg de eerste keer krabben door de nachtvorst.

Toch nog even terug naar binnen om de camera te pakken,

het dak van mijn auto is veranderd in een prachtig kunstwerk

een Art of nature…

Dan maar even te laat op mijn werk.

Lieve webba’s en webbo’s !

Voor hen die erom vroegen: het is me nog niet gelukt om postzegels te halen en jullie uitnodigingen in orde te maken. Ik heb het gewoon te druk. In de studio zullen de gedrukte exemplaren voor het grijpen liggen, ik hoop op jullie begrip.

Verder. Het stuk voor Studio TKST en BLD krijgt een mooie nieuwe bestrating, maar ja, dat betekent wél dat de zaak opengegraven is en er hekken omheen staan. Parkeren op zondag is echter vrij: zet je auto in de Kloosterstraat ( plek zat) of op de Burgemeester Prinsensingel. ( Burgemeester Prinsen was de vader van Joost Prinsen ( = Erik Engerd ) maar dat zal jullie misschien wellicht een worst zijn ).

Vanaf het station kun je lekker lopen: stukje Brugstraat,  aan je rechterhand de Burgemeester Prinsensingel ( daar heb je em weer ) en dan rechtsaf de Molenstraat in langs de hekken.

Voor een rondleiding door het centrum van Roosendaal raad ik jullie Xandra aan (die kent daar inmiddels feilloos de weg), daar ik zelf waarschijnlijk opgehouden zal zijn.

Op jullie inwendige weblogmens is gerekend. Er wacht jullie géén Brabantse koffietafel, daar de grote tafel voor de bijeenkomsten van het CLLCTF en de workshops pas na de opening geleverd gaat worden ( slim hè..?) Echter, jullie zullen niets te kort komen, daar doen we ons best voor.

Verder kunnen de bezwangerden onder jullie oefenen met puffen in de loungeset. Wat wil je nog meer? Voor Palisa staat er uiteraard een koffieperculator, en voor de Prinses een troon.

Verder moeten jullie maar zien. Het zal hoogst waarschijnlijk zo druk worden dat ik jullie ten einde rAad vraag nog eens terug te komen. Neem je agenda alvast maar mee.

Het wordt voor Ingrid en mij een Grote Dag, ik hoop van harte voor jullie ook..!

Vandaag toog ik terug naar het Landgoed Wouwse Plantage. Het weer vandaag paste beter bij een evenement als dit.

Uiteraard voor 10eke op zoek naar een hoedje, maar het mooiste beeld vormden de drie dames die m’n weggezakte auto uit de modder wilden duwen terwijl ik iets te enthousiast op het gaspedaal trapte…

Het kon de pret van de hulpvaardige vrouwen niet drukken.

Modder kan ook mooi maken, bedacht ik lachend en het zette meteen de toon voor de dag. Een dag die betoverende beelden opleverde. 

Het was vandaag Nationale Straatspeeldag.

Ow ja..?

Ja.

In Roosendaal waren twee straten uitverkozen om leeggeruimd te worden en afgezet voor alle verkeer. Een ervan was mijn straat.

Dagen ervoor stonden de afzettingshekken al klaar, maar feestelijke vlaggetjes en zo kwamen er maar niet. Ik ben te naïef, vrees ik.

Alle auto’s moesten uit de straat, wij meewerkende bewoners deden dat uiteraard. De opkomst der kinderen was echter schamel. Wellicht lokt een digitaal scherm(pje) toch meer als straatspeelgoed en lekker weer…

Ik moest een foto afleveren voor de krant, en lokte het hele spul naar het begin van de straat, waar de hekken stonden. Op deze wijze lijkt het toch nog wat, is het niet..?

Vandaag was het weer een vrolijk straatbeeld in Roosendaal.

Wat zou zo’n vrachtauto nu eigenlijk wegen als-ie volgeladen is met niemandalletjes..?

Weet jij het ? Weet ik het…

Deze twee autoliefhebbers. Met genoegen sloeg ik hen vandaag gade. Maar niet alleen hen, ook hun auto’s.

Vraag aan jullie : welk merk en type auto reden zij..?

Nou-nou-nou..?

De Oranjefeesten beginnen in Roosendaal al een paar dagen van tevoren met de Oranjerally. Zo’n 65 oldtimers verzamelen zich in alle vroegte op het Tongerloplein, waar liefhebbers en belangstellenden zich vergapen aan hun schoonheid.

Het is brengt niet alleen auto’s bij elkaar. Met hen verzamelen zich de mooie mensen met hun hoedjes, hakjes, petjes, jackjes, sjaaltjes, brillen en alles wat in deze oldtimersfeer past. Mooie foto’s dus weer, prachtige sfeerportretten en wat dies meer zij.

Vandaag dus de blik op blik.., meer dan de moeite waard..!

Het regent nog als er een mailtje van commenter Ton binnenvalt :

‘We hebben net een stukje gefietst en kwamen op een gegeven moment uit bij hyacintenveld in de buurt van de Gerda ijsboerderij. Een echte aanrader. De geur krijg je er gratis bij!

Rij met de auto richting Essen, ga bij de verkeerslichten links af en vervolg je weg richting de ijsboerderij, dan is het aan de linker kant.’

En dat leverde dit plAadje op…  Goeie tip, Ton..!

Dagen zoals deze worden gekenmerkt door een weertype dat me bijzonder aanstaat. Jagende wolkenluchten, dan weer duister, dan weer fel verlicht door een laagstaande zon. Je kunt  op één en dezelfde plek blijven wachten om plaatjes van verschillende sfeer te maken. Het onderwerp verandert niet, echter het licht en de stemming verandert soms van minuut tot minuut.

Ik had het druk, maar stak toch vanuit België het landschap in om weer in Roosendaal te geraken. Een grenspaal langs een paadje vertelde mij dat ik ‘warm’ was, bijna thuis. Even een momentje om te fotograferen, zo’n grenspaal is altijd een monumentje voor mijn gevoel. Hoe lang is het eigenlijk geleden dat hier eenvoudige mensen werden neergeknald omdat ze simpelweg boter smokkelden..?

Terwijl de hagel in m’n nek stuitert krijg ik het maar niet voor elkaar om de foto te maken met welke ik thuis wil komen. Ik besluit de plek te onthouden om nog eens terug te komen. Eenmaal in de auto terug zie ik door m’n zijraampje het beeld dat ik eigenlijk zocht…

En zo kwam het allemaal weer goed.