Aad Meijer

Men zegt dat er honderden van zijn, verspreid over de hele stad op de hoeken van de straten. Deze grote of kleine, kunstig bewerkte of ontroerend naïeve, goed onderhouden of verwaarloosde beeldjes moeten de stad tegen de terugkeer van epidemieën beschermen.

Om de pest-epidemie van 1720 te memoreren gingen de inwoners 100 jaar later de maagd Maria als versiering op hun huizen aanbrengen en na de cholera-epidemie van 1835 zijn ze een onderdeel van de 19e eeuwse architectuur geworden en in de bouwstijl (die ook heel typisch voor deze stad is) geïntegreerd.

Ze zitten vaak erg hoog, maar elke Maria wordt door mij zo goed mogelijk gefotografeerd. Ik vind ze prachtig en ze zijn zo typisch voor Marseille, die fotogenieke stad waaraan ik mijn hart verloren heb. 

Hoi Aad,

Ziehier mijn bijdrage aan je maandthema. Knap van je om een dergelijk onderwerp te bedenken en leuk om te zien hoe iedereen er anders mee omgaat. Ik heb een heleboel verschillende maagden Maria in mijn Marseille-map, maar ook andere “typisch Marseille”-zaken. Daarom was het nog moeilijk om een keuze te maken. 

Alleen de bouillabaise, die zó typisch Marseillaans is dat Asterix en Obelix er in de Ronde van Gallië om vroegen, heb ik er nog steeds niet (gegeten en) gefotografeerd. Anders had ik vast en zeker die foto gestuurd.

Van oud-collega Alfred ( beeldredacteur) komt deze foto. Hij is gemaakt in de sloppenwijken van Rio door een Franse fotograaf die zichzelf JR noemt.

Deze fotograaf portretteert vrouwen die hun geliefden zijn verloren door drugs en bekleedt de facades van de krotten aldaar met zijn werk. Imposant.

Deze bijzondere expositie heet ‘Women are heroes’. Maar velen onder ons wisten dat al…

Een echt vakantiebeeld van Tooske :

Vorig jaar tijdens onze vakantie op de Peloponessos getrokken door mijn liefhebbende echtgenoot. Ik kan niet zonder “hoofddeksel” als het warm is en de zon brandt, vandaar ! Ik zou willen dat ‘n mooie hoed zoals die van 10eke me stond, maar helaas heb ik geen “hoofddekselhoofd”.

Groeten Toos.

Vandaag toog ik terug naar het Landgoed Wouwse Plantage. Het weer vandaag paste beter bij een evenement als dit.

Uiteraard voor 10eke op zoek naar een hoedje, maar het mooiste beeld vormden de drie dames die m’n weggezakte auto uit de modder wilden duwen terwijl ik iets te enthousiast op het gaspedaal trapte…

Het kon de pret van de hulpvaardige vrouwen niet drukken.

Modder kan ook mooi maken, bedacht ik lachend en het zette meteen de toon voor de dag. Een dag die betoverende beelden opleverde. 

Vandaag begon de vierdaagse Harvest Fair op Landgoed Wouwse Plantage, en ik toog erheen voor een verhaal en wat foto’s. Ondanks de regen.

Een gebeuren als dit staat of valt bij het weer, ondanks de wijze waarop het georganiseerd is. Met smaak ingerichte, maar natte pagodetenten verwelkomden de bezoekers, en mij.

Gelukkig heb ik van te voren twee dagen gepland om dit alles optimaal in beeld te brengen, dat verdient deze Fair wel. Morgen of zaterdag dus een tweede poging, met als hoofdthema warmte en licht.

De parkeerwachters op de lange oprijlaan hadden een makkelijke dag vandaag. Maar of ze daar blij mee waren..?

Ik heb een 115 mm macro, maar ik doe er veel te weinig mee. Dat bedacht ik me in de morgen toen ik de heg voor het huis vol zag met spinnenrag, waar talloze waterpareltjes de weefsels omtoverden tot glinsterende kunstwerkjes.

Spinnen gaan niet graag op de foto, ze trekken scheldend en mopperend aan hun kuierlatten op het moment dat ik hun meesterwerkjes in het vizier neem.

Het moment daarop betreed je een wereld die adembenemend is. Voorzichtig de scherpte verleggend ontdek je de fraaiste beelden.

Toch maar eens vaker doen, Aad…

Vanavond in het theater gefotografeerd. Blijft mooi om te doen, maar wel lastig vaak.

Veel beweging en verschillende lichtsterktes op het podium. Ik besloot bij 800 ISO en een opening van f4,5 te werken, wat betekent dat je voortdurend met je sluitertijden moet spelen. Maakt niet uit, je wordt er vanzelf handig in.

Overigens geen ruisonderdrukking deze keer, ik wilde niets verliezen in de zware partijen, zeker gezien de act van deze dame hier.

Ik mag tevreden zijn. M’n beelden zijn niet alleen mooi geworden, wat ik zag op het podium inspireerde mij ook voor later werk.

The show must go on, nietwaar..?

Vandaag heb ik Marijke Ardon geportretteerd.

Zij is een van Roosendaals grootste kunstenaressen. Weet als geen anders mensen af te beelden in werelden waarin zij graag zouden willen zijn. Ik herken in de door haar afgebeelde figuren de kunstenares zelve, iets wat mij uitdaagt haar te portretteren.

Marijke is bevoorrecht met haar atelier. Haar werkruimte is opgesplitst in twee, boven en onder. Een enorme glazen wand schenkt haar het licht dat zij zich wenst.

Marijke is een van de mensen die meegaat in mijn idee voor de liveshoots. Van haar kun je wat leren hoor…

Vandaag was het weer een vrolijk straatbeeld in Roosendaal.

Wat zou zo’n vrachtauto nu eigenlijk wegen als-ie volgeladen is met niemandalletjes..?

Weet jij het ? Weet ik het…

Eénmaal per jaar krijgt ze altijd aandacht op dit weblog. Zo ook dit jaar weer.

Zij is één van de groene groeisels in m’n tuin, waar ik heel erg aan hecht. Wellicht komt dat door de onverzettelijkheid, waarmee ze met haar korte worteltjes en fiere kale kroontje telkens weer de winter doorstaat. Haar wortels groeien parmantig boven de grond uit, en tonen sierlijk, maar sterk hoe zij de grond waarop het Olmpje staat vasthouden. Stevig vasthouden.

De schaal is ondertussen in zeven stukken kapotgevallen en weer gelijmd, maar het boompje schijnt nergens last van te hebben. Ze is onverzettelijk.

Het is een voorbeeld voor ons allen, dit kleine, maar o zo mooie Olmpje…