De kers op mijn taart vanavond was Cristina Branco. Ik was voorbehouden om als enige fotograaf haar concert vast te leggen en reken maar, een Fado-zangeres met ogen en een kop als de hare is groot feest voor mijn ccd’s.

Het optreden was práchtig, mijn plaatjes ook. Maar ja, iedereen kent wel de emotionele uitdrukkingen van deze zangeres terwijl ze haar pakkende werk brengt. Ik zocht iets toevoegends. Beter gezegd, ik wachtte erop.

Dit werd em: geen treurig, van pijn vertrokken gezicht. Hoewel hoogzwanger, en daar duidelijk last van hebbende, liet ze een kort moment alles los en dat op het moment dat haar Fado-identiteit letterlijk en figuurlijk in het juiste licht werd gezet. Links haar gezicht warm en zacht, rechts somber en duister.

Maar ze lacht, ze lacht zelfs uitbundig, voor een fractie van een seconde.

Cristina gaf alles, en dook meteen daarna in hotel Tongerloo haar mandje in.

Helaas.., opperdepop..!