Aad Meijer

Het is dé maand om een beetje warmte en licht uit te stralen naar je naaste. Oók als-ie fotografeert.

Dennis heeft sinds kort de magie van het fotograferen met een analoog objectief op een digitale body ontdekt. En nu wil-ie méér ( dat was te verwachten) .

Dennis fotografeert met Olympus, dus heb je van je OM-eentje of je OM-tweetje nog een objectiefje liggen, denk dan eens aan Dennis.

Leuk tafelkleedje trouwens, Dennis. Brabants Bont ? Zou je in Almere niet zo gauw verwachten !

( Dit was mijn oproep, Dennis. Blaat het niet, dan schaapt het niet…)

Dennis heeft zichzelf verwend met een nieuwe camera, een Olympus. En ik mail hem: “Welk type, Dennis ?”

En Dennis antwoord:

type E-510

ben er nu al wijs mee

meteen op pad voor het thema donker

op het fietsje naar de brandweerkazerne

waar vind je zo’n lettertype nog , doet me denken aan de films van alex van warmerdam

fietsje ook maar op beeld vastgelegd

en ik hoop stiekem dat je ze beide plaats om mijn nieuwe camera te vieren , joepie !

groetjes dennis

Voor m’n eindserie ‘Sloeries’ kwam Wil uit Almere vandaag naar Roosendaal afgezakt. Wil is de vrouw van Dennis die op dit weblog al vaak staaltjes van mooie fotografie heeft laten zien.

Wil kwam niet voor Sloeries hoor. Wil kwam haar prachtige sterke sportlijf laten fotograferen in de studio. Echter, na die sessie is het napimpelen geblazen bij het Grote Scherm en knallen we er spontaan nog even een Sloerie-sessie tegenaan. Met dit als resultaat, gefotografeerd achter mijn bureau.

Denk je ook een goede Sloerie of Slettebak te kunnen zijn, meld je dan aan. Ik kan hier niet genoeg van krijgen..!

hoi aad

hier nog mijn bijdragen voor het thema herfst

ondanks dat mijn camera kapot is toch een foto uit de oude doos

deze boom is nu ook kapot , stuk  , omgewaaid en hij stond bij ons voor de deur

hij heeft de eerste herfst storm van afgelopen week niet overleefd

zat er ook wel een beetje in , kijk maar ééns goed onder de vlinder , dan zie je de scheur zitten

groetjes dennis

Oei wat is het vreemd om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Op de dag van de Opening zelf gaat alles héél snel, en soms wordt je wat warm en/of verlegen van alle reacties en geschenken. De dag erna voel je je wat duf terwijl je de stofzuiger haar buik laat vullen. De studio staat bol van de feestsporen : kruimels, zorgvuldig opgevouwen gebakspapiertjes, houten prikkertjes, cadeaupapier, lintjes, verkruimelde zoutjes en/of nootjes of iets wat daar ooit op geleken moet hebben. Dankbaar ga ik als toerist door m’n eigen werkruimte: hier zat die, en daar stond zij, goh, en zij waren er ook !

Dankbaar ben ik niet alleen het bezoek, maar diep dankbaar de mensen die hebben geholpen: ik vergeet er vast te noemen, vooral zij die de barspullen na afloop eruit hebben gesleept. Maar zéér zeker m’n schoonmoes Jacqueline, m’n schoonzusje Lily, dochter Zoë en haar vriendinnen Fleur en Maaike, vriendje Mickey voor de fotografie, zij deden de zaak lopen als een Tierelier, toch ?

Goed, open is open en we gaan weer over tot de orde van de dag. Eén van de eerste zaken is van start gaan met het Tkst & Bld Cllctf, de belangstelling is groot, en na gisteren staat er een partij wijnen in het rommelhok waar ik zéker een jaar lang een compleet collectief mee vochtig kan houden.

Maar nogmaals dank aan eenieder die zijn of haar warme belangstelling heeft geuit rondom deze dag, ook al konden sommigen er niet bij zijn. Feestfoto’s van Mickey staan hier en ook nog bij de Bolle Buikjes hier en hier ! En hier..!

( Bijgaand foto van Dennis Stahlie )

Dennis stuurt vaak in, maakt soms bijzondere foto’s. Ditmaal is hij op vakantie niet echt ‘los’ gegaan met z’n camera, zoals hij me schrijft. Jammer hoor, Dennis..!

Hierbij z’n inzending die hij maakte in Lourdes.

Net als het circus gaat de lomo weer op pad naar een ander plekje

ik ben er klaar mee , letterlijk en figuurlijk

weet nu al dat het prutfoto’s zijn geworden

lomografie is een apart gebeuren  , ben benieuwd wat de anderen er van vonden

en hoe hun plaatjes zijn geworden

hoe dan ook , ze gaat weer onderweg naar een ander , succes ermee !

Niet zo sip, Dennis. Iemand die zulke mooie foto’s kan maken als jij, zal ook vast wel met een Lomo overweg leren gaan. We zijn benieuwd..!

Dennis is terug uit Assen met veel mooie foto’s :

…hier nog een paar foto’s van de TT assen… die met de dubbele pet op kon ik trouwens ook wel plaatsen voor het maandthema zie ik nu…

Goed gezien, Dennis..!

Gelukkig, de Lomo is gearriveerd in Almere. Wekenlang was zij van de aardbodem verdwenen. Volgens de verzendster zoekgeraakt in de post, hetgeen de TNT mij tegenspreekt daar ieder pakje een barcode heeft en dus traceerbaar is.

Het maakt niet meer uit, ons schattige cameraatje vervolgt haar reis en is nu bij Dennis in Almere :

‘de lomo is er , dus hier het beloofde stukje om het onderwerp warm te houden

lang naar uitgekeken , sinds gisteren is het in mijn bezit , de lomo van aad

honderden ideen spoken door mijn kop , wat zal ik voor foto’s maken

gaan we voor de echte lomo , of toch stiekem door de zoeker

wat voor onderwerp , humor , landschap , naakt mischien

nu naar één dag nog maar slaat de twijfel al toe

help denk ik wat moet ik nu

het ergste vind ik het is analoog , niet effe kijken op je schermpje , beoordelen en wissen

nee!!! , geschoten is geschoten

en het is nog een fisheye ook , totaal geen ervaring mee

kop op dennis denk ik dan , het is het einde van de wereld niet , wees creatief , ga ervoor

dus wat doe je dan , je plakt drie welpies op je vermoeide oude kickbokskop en je neemt een foto van jezelf

voila zo moeilijk is het toch niet ,toch ??

maar de twijfel blijft

wat het wordt , dat zien we over en tijdje wel op aad zijn weblog

ik ga ermee aan de slag en voor degene die na mij komen , succes ermee’

Vanavond ging ik een Kickboksgala fotograferen.

Ik begreep het allemaal niet wat deze sport betreft. Eerst elkaar verrot slaan en schoppen en dan na de gong als vrienden in elkaars armen vallen ? Ik had er zo m’n gedachten over…

Vaste Commenter en Fotovriend Dennis kickbokst ook, en om hem beter te begrijpen bleef ik een poosje aan de rand van de ring hangen. Dat was allerminst lastig : de pers wordt door deze organisatie als VIP behandeld, en ik zat bij de rondemissen aan het tafeltje. ( Geen knieën over elkaar meiden, dan krijg je rode vlekken…)

Ik bleef kijken. Naar de vervaarlijke blikken, de woede in de pupillen. Naar het snot dat uit de neuzen werd geslagen, het speeksel uit de mond dat in het rond spatte…

Schreeuw-instructies van drie man in de hoek : “lowkick, lowkick, lever, lever, léver, twee,twee, drie, middendoor, dekking, dekking, dek dan toch, niet maaien, niet maaien etc. etc. etc…”

De show eromheen is prachtig. De opkomst der gladiatoren, de felicitaties en dankjes naar elkaar als de strijd is gestreden.

Maar daartussen..? Nee, uiteraard is dit goed voor de mensen met teveel agressie in zich om in het dagelijks leven kwijt te kunnen raken, en het leert je uitdelen, maar ook incasseren. Het sportelement is aanwezig, en lekker te fotograferen, moet ik zeggen.

Ik stap echter die ring niet in…

En tussen het publiek ? Alwéér zo’n snotjong dat een peace-teken maakte zogauw ik em wilde fotograferen.

Ik maak van deze twee vingertjes het thema voor de maand mei. Fotografeer dit gebaar op originele wijze, en stuur je plaatje in.

Succes alvast..!