Aad Meijer

Ook ik heb genoten van de sneeuw en ben samen met de kids zo vaak mogelijk naar buiten geweest.Hier een foto van een bosrand prachtig onder de sneeuw verstopt, die we tegen kwamen tijdens 1 van onze wandelingen. Groetjes Petra.

Laat ik je nog ’s spammen met ’n foto van m’n zoon . Mijn mannen gingen vandaag ook de sneeuw in. Jonne had z’n éérste echte kennismaking met Hollandse sneeuw. En ook al is sneeuw in Nederland meestal nix (vieze prutzooi enzo) stiekem hoop ik dat ’t deze winter nog ’n x écht hard gaat sneeuwen zoals ’t vroeger in mijn kindertijd wel heeft gedaan. En dat ’t dan ook ’n tijd blijft liggen… al lijkt ’t me nóg leuker wanneer ’t weer ’s écht hard gaat vriezen, zodat we op ’t ijs kunnen. Laat iedereen weer ’s kennis maken met ’t fenomeen “ijsvrij” (wie kent ’t nog? ) 

Vanmiddag mocht ik het jubilerende Roosendaals Symphonieorkest fotograferen in een bomvolle St. Jan.

Voor hen die denken dat zoiets alleen voor oude knarren bedoeld is, die hebben het mis.

Soliste was vandaag de 13-jarige Lisa Roovers op viool. Het leverde me dit portret op, gemaakt met 400 mm tele. Reden genoeg om huppelend Roosendaals cultuurtempel te verlaten.

Mooi portretje toch..?

Anderhalve dag er even uit als gasten van Ingrid’s loopvrienden Rein en Nicolien. Zij trouwden op kasteel Heeswijk en het onvergetelijke feest zou er ook plaatsvinden. Ditmaal hoefde ik niet te fotograferen. Hoewel…

Was het hele huwelijksgebeuren al sprookjesachtig, sommige invloeden heb je niet in de hand. Het bruidspaar zou door een haag van Bengaals vuur per roeiboot in de nacht verdwijnen. Mooi scenario.

Echter, toen de feestgangers uit de gewelven de binnenplaats betraden joeg een on-novemberse sneeuwstorm over de binnenplaats. Kou-wou-wou-woud, maar móói..!

Het was te glad om de roeiboot te bereiken onder het feeërieke licht. Dus zat er voor het prille maar doorkoude bruidspaar niets anders op al zwaaiend in de nacht te verdwijnen…

Het ontbijt bij het flakkerend openhaardvuur  deden me beseffen dat het soms goed is om éven pas op de plaats te doen.  Gewoon even hélemaal niets…

Deze foto maakte ik in de hal van de School voor Fotografie in Breda. Maar daar gaat het niet om. Hoewel…

CLLCTF-lid Martijn zoekt het licht, en wel dat van ouderwetse fotolampen. Het soort waar ik hiervan de voet in beeld heb gebracht. Het zit Martijn niet mee op zijn speurtocht, vandaar deze oproep hier.

Denk je Martijn te kunnen helpen, of heb je een tip voor hem ? Mail even naar dit weblog. Dank je wel.

‘Hierbij mijn inzending voor je thema van de maand. Wat je ziet is een
tweeluik, gemaakt met de Olympus Pen EE.2. Dat is een
half-formaatcameraatje. Hiermee maak je dus niet 36, maar 72 opnames. Op
de foto zie je een eng donker fietserstunneltje. Mét fietser.’

Vandaag was de beoordeling van m’n eindreeks in de Masterclass Portret.

Complimenten, adviezen en blik op de toekomst. Deze opleiding ging snel, accuraat en ik leerde er meer dan ik verwachtte. Voorlopig echter even studie meer, éven een jaartje pas op de plaats en voor m’n gezin en studio gaan.

Als uitsmijter fotografeerde ik de directrice van de School Voor Fotografie Breda, Saskia te Koppele. Ooit mijn naaste collega, nu aan het hoofd van haar school. Haar mening over de wijze waarop fotografie geleerd kan worden wordt hier met succes aan de praktijk getoetst. Chapeau Saskia !

En nogmaals: bedankt !

Ik ben in het voordeel van het feit dat ik bloedmooie schoonzussen heb. Zelf heb ik daar weinig voor hoeven doen, enkel ooit een leuk en lekker moppie uit het Bredase voor mij zien te winnen.

Schoonzusje Sabine was één van mijn  onderwerpen, maar m’n neefje Oscar ( and the Oscar goes to…) moest studio-assistent zijn.

Oscar kun je rustig zijn gang op de set laten gaan. Hij verzet lampen, trekt aan de achtergrondrollen en vind het intussen niet zo nodig dat je aandacht aan hem besteed. Want de trappen die er staan zijn voor hem weggezet, en niet voor zijn oom, de fotograaf. Mama is ook niet meer belangrijk, en papa evenmin. Pubergedrag noemen wij dat, Oscar..!

Het maakte niet uit. Mama bleef op haar mooist, Papa op zijn leukst.

Ik nam me voor: ooit krijgt dit kleine ventje van mij een camera. Hij voelt zich immers in z’n element in een studio..?

Zo kan het gaan: gastvrouw ontmoet fotograaf in het RBC-stadion. Vonken van inspiratie springen over en weer, temeer als blijkt dat de gastvrouw zwanger is, en op haar mooist gaat worden.

Vijf maanden onderweg, wentelt zij zich in de warmte van de studio. Ze is mooi, en bij iedere pose wordt zij mooier en mooier.

Ik laat m’n licht haar spel spelen over Kim’s lichaam. Ze wordt nog mooier dan ze was.

Zo kan het gaan…

Vandaag geen tijd voor fotowerk, maar ik wil deze foto van gister maar eens laten zien.

Deze foto heb ik kunnen maken vanwege het feit dat de Belgisch-Nederlandse grens pal door Café Moskes loopt. Aan de Belgische kant staat ook de sigarettenautomaat en je kunt er lekker op los paffen.

Verder, m’n serie is in feite klaar maar ik kan voor uitbreiding nog wat nette dames gebruiken. Het idee is om een Sloerie en Slettebakken Fun-expo te houden.

Tevens goede lokaties gezocht..!