De dag van de check halverwege kuur ‘Strohalm’ brak vandaag aan. Onderweg toonde het uitzicht van boven tot onder en van links naar rechts grijs. Het is niet echt autorijden wat je doet, het betekent aansluiten in de lange rijen file. In de regen lijkt het een natuurlijke wasstraat van 15 km, er is geen doorkomen aan. Drie uur duurt je reis…

In het VU zijn ze wel gewend aan deze ongemakken, je krijgt een warm welkom als je je meldt aan de balie.

Onze Oncologie-verpleegster Atie is een vakvrouw en een lieverd. Luistert naar je ervaringen, neemt Ingrid’s dagboek door. Ondanks de negatieve verschijnselen die hardnekkig de kop beginnen op te steken praat ze je moed in om toch die laatste twee weekjes vol te houden. Helaas komt er nu ook een blaasontsteking om de hoek kijken. Zo heb je niets, zo heb je alles…

Wie ooit bij het VU is geweest herkent misschien dit oude bloemenkraampje, dat heel iel, nat en oud tussen de grote, hoge gebouwen staat. Verleden keer dacht ik er iets aan te zien, maar nu valt het me pas écht op: het is geen vrolijk bloemenkraampje.

Het heeft een donkere uitstraling, en veel bloemenemmers zijn gewoon leeg. En ineens bedacht ik: hoe zou de wereld eruit zien als de bloemen nu ook nog eens grijs waren..?

Gisteren de Kustmarathon, vandaag de Singelloop in Breda. Ik was er de regen in gestuurd door BN/DeStem, maar al die nattigheid mocht de pret niet drukken. Waar mensen zijn kun je de prachtigste foto’s maken, en dat was hier ook het geval. Zweet, regen en liefdevol toegestopte biertjes maakten de dag nat in de Parel van het Zuiden.

Breda vierde vandaag feest, applaudiseerde voor lokale en internationale loopfanaten. Plensregen, pils en prestaties gingen hier vandaag hand in hand.

Voor ene Nick : tja ze stond er wel, maar vond het na de zoveelste hoosbui wel welletjes zo te zien…

Vandaag de woensdag van de derde kuur. Ditmaal met het ‘nieuwe’ medicijn dat pas erkend is en waar de behandelend arts méér van verwacht. Denkt-ie. Hoopt-ie.

Om negen uur waren we welkom op het kamertje, dat inmiddels vertrouwd lijkt. Het personeel glimlacht je ter herkenning tegemoet, je begint elkaar te kennen.

Terwijl de regen tegen het grote raam jaagt betrap ik mezelf erop dat er hier ook een soort knusheid voelbaar is. Ingrid’s gifzakjes liggen al klaar op het tafeltje, en reken maar dat zometeen een lief wit zustermens vraagt of je koffie wilt. Of thee.

Afscheid nemen blijft altijd een vreemd soort schijnvertoning, je houdt jezelf maar moeilijk taai, hetgeen je de ander wél wenst. Je tred in de gangen is traag, want je wilt dit niet. Ik-wil-dit-niet, denk je dan hardop. En de tranen hangen buiten tegen de grote ramen van het ziekenhuis, en de wind waait je de wereld weer in.

Er wordt op je gewacht…

We mogen niet vergeten dat dit weblog over elkaars fotografie gaat. Niet alleen over verdriet, maar ook over vrolijkheid.

Roosendaal huilt de laatste dagen, en zij is niet de enige. Het vocht op de Nederlandse terrassen hangt niet klaar en koel in frisbedampte glazen, maar spettert vanaf de stoelen en tafeltjes op de verlaten terrassen. Dát is pas triest om te zien.

Arme kampeerders in ons eigen koele, doornatte kikkerland, in hun klamme bedjes. De gezelschapsspelletjes en het bladeren in boekjes met uitstapjes zullen intussen hun neuzen wel uitkomen.

Wellicht is het een goed idee om de overheid te laten beslissen de schoolvakanties te verplaatsen naar augustus en september. Een bijZONder goed plan..!

Vandaag begon de vierdaagse Harvest Fair op Landgoed Wouwse Plantage, en ik toog erheen voor een verhaal en wat foto’s. Ondanks de regen.

Een gebeuren als dit staat of valt bij het weer, ondanks de wijze waarop het georganiseerd is. Met smaak ingerichte, maar natte pagodetenten verwelkomden de bezoekers, en mij.

Gelukkig heb ik van te voren twee dagen gepland om dit alles optimaal in beeld te brengen, dat verdient deze Fair wel. Morgen of zaterdag dus een tweede poging, met als hoofdthema warmte en licht.

De parkeerwachters op de lange oprijlaan hadden een makkelijke dag vandaag. Maar of ze daar blij mee waren..?

Vanmiddag werd de laagstaande zon die als een koplamp naar de horizon zakte vaak aan het oog ontrokken door zware regenwolken. Leuk is dan om te zien hoe af een toe een zonnestraal tussen twee buien door priemt en haar weg naar het bosje tulpen op tafel vindt…

Het regent nog als er een mailtje van commenter Ton binnenvalt :

‘We hebben net een stukje gefietst en kwamen op een gegeven moment uit bij hyacintenveld in de buurt van de Gerda ijsboerderij. Een echte aanrader. De geur krijg je er gratis bij!

Rij met de auto richting Essen, ga bij de verkeerslichten links af en vervolg je weg richting de ijsboerderij, dan is het aan de linker kant.’

En dat leverde dit plAadje op…  Goeie tip, Ton..!

Jullie zullen wel weer mopperen dat ik te vroeg kom met m’n maand-thema, maar het zal me een worst zijn.

Ik miste velen van jullie terwijl het thema ‘Lente’ was, en ondanks regen, hagel en sneeuw toch wel in te vullen was. Voor de maand April ligt het thema daarom in het verlengde van  ‘Lente’.

Het thema is ‘Kind’. Ook daarin liggen termen als ‘Nieuw Leven’, ‘Hoop’, ‘Liefde’ en ‘Toekomst’ verscholen. Doe er iets mee.

Ik weet het het: de klok gaat dit weekend een uur vooruit dus heb je een uur minder tijd deze maand. Maar bied ons iets moois, verbaas ons.

En als je geen kind hebt, dan maak je er maar een, dan kun je volgend jaar meedoen.

Succes jullie allen..!

Soms heb je het resultaat van je ijverige fotografie niet geheel in je hand.

Vanavond had ik twee opdrachten die beiden om 20.00 u. begonnen : RBC-AGOVV en een optreden van het Fanfarekorps van de Bereden Wapens van de Koninklijke Landmacht. De laatsten spelen stukken beter als de eersten, moet gezegd.

Maar goed, de opdracht kwam van één-en-dezelfde redactie dus dan heb je ze allebei maar zo goed mogelijk te doen.

Ik kon niet beschikken over m’n auto, dus sukkelde ik in de rust van de voetbalwedstrijd twintig minuten door de regen naar het optreden van de Fanfare. Maakt niet uit, ik geniet van zulke wandelingen.

Eenmaal aan de voet van het podium waar de blazers hun best deden om ‘The Godfather’ te vertolken legde ik aan, maar bleek m’n lens door de overgang van koud naar warm behoorlijk beslagen. Ik treurde er niet om, want zie hier het resultaat.

De opdrachtgevende redactie kennende weten ze dit soort platen niet te waarderen, maar ik vind em práchtig, en daarom laat ik em zien.

Waar een beslagen lens al niet goed voor is…

Opgelet iedereen, en vooral zij die wel eens Lomo-plaatjes willen zien. Smarts heeft hier haar eigen pagina gekregen, dus zie en bewonder ( hier rechts ).

Laat dit een stimulans zijn, een inspiratie.

Smarts, welkom op dit weblog..!