Aad Meijer

‘Je moet je eigen stoepje schoonhouden’, is een oud Nederlands gezegde. Het lijkt een stokoud gezegde. Was het voorheen een huishoudelijke gewoonte om het trottoir voor je huis vrij te maken van sneeuw, vandaag de dag is er nog maar een enkeling die zich tot deze dAad geroepen voelt.

De eerste dag na de sneeuwval is het nog een prachtig wit gezicht, al die besneeuwde stoepen. En je schoenen doen knisper knasper als je je voetstappen in de witte kristallen laag drukt, terwijl je langs de huizen met hun tuintjes loopt. De dag daarna is er geen sprake meer van knisper knasper maar van glibber glabber. De sneeuw is grijs, glimt en is glad geworden. Spekglad.

Je wordt tegenwoordig niet meer bekeurd als je je stoep niet onderhoudt, zoals dat vroeger wel het geval was. Een boete krijg je enkel als je je auto voor de deur wast. Dat levert pas gevaar op, is de veronderstelling.

Hoe het ook zij, een besneeuwd stoepje kan ook een mooi beeld opleveren, zoals bijgaand plAadje. Dit plekje bestaat inmiddels niet meer, het is groezelig en grauw, het prachtig bevroren blAadje is stuk.

Geniet, wees voorzichtig en val maar niet. Anders is het ‘Hoeperdepoep zat op de stoep…’

Nee  hoor, ook de hevige kou doet Sjonnie niet uit het straatbeeld verdwijnen. Vanmorgen stopte hij weer bij de deur van de studio voor een praatje.

Desgevraagd liet hij weten écht niets nodig te hebben. Hij heeft zichzelf goed ingepakt en slaapt vlakbij buiten.

“Met een goeie borrel op zeker? ” informeer ik met een ferme knipoog. Maar Sjonnie laat weten dat hij wel uitkijkt.  “Drinken is met deze temperaturen veel te gevaarlijk, joh!” Dus drinkt hij nu niet.

Sjonnie is wél goed, maar niet gek…

Zou Jezus een dezer dagen in Roosendaal geboren worden, het zou hem slecht vergaan. Wijzen uit het oosten zijn hier allang niet meer te vinden, en de schapen zijn inmiddels door de herders tussen een broodje opgegeten.

Dan komt er vandaag een engel die de geboorte van De Koning ( niet Willem Allexander) aankondigt. Gloria in excelsies deo!

Zie hier de reactie van Roosendaal…

Schuin tegenover m’n studio, iets verder in de Molenstraat, resideert Roosje van Daalen. Roosje trakteert mij niet alleen dagelijks op een bakje koffie in het gezellige keukentje achter de winkel. Bij haar kan ik altijd voor requisieten en/of accessoires terecht.

Ik ben Roosje zeer erkentelijk. Vandaar dit postje. Iedereen moet naar Roosje gaan, zeker in deze donkere dagen. Want dan brandt ze lichtjes, schenkt een wijntje en straalt er letterlijk en figuurlijk warmte uit haar sfeervolle winkeltje.

Vrolijk kerstfeest, Roosje..!

Hij was enige weken buiten beeld, maar nu weer terug op het warme nest dat Roosendaal heet. Zonder Sjonnie is het nèt iets stiller, nèt iets minder levendig in Roosendaal.

Maar vandaag was-ie er weer. Met z’n landingsgestel lang uitgestrekt bij de achteruitgang van winkelcentrum de Roselaar. Z’n bepakking lijkt ietwat uitgebreid en zal zéker winterproof zijn.

Ik heb em maar laten slapen. Rust is goed voor een mens…

Traditioneel fotografeer ik kerstverlicht Roosendaal. Ik rij de stad door, de wijken in. Banjer door straten en steegjes. Ik fotografeer echter geen lichtslangen die hier en daar een boom in geflikkerd worden. Je herkent doorgaans meteen de versieringen die met toewijding zijn aangebracht. Het gaat hier niet om het beoordelen wat mooi of lelijk is. Het gaat om het gevoel dat achter de warme lampjes steekt.

De St. Jan zag er prachtig uit in haar nieuwe LED-verlichting. Ik slenterde naar de achterkant en keek als het ware in de kont van de kerk. Hier slechts één lichtvlekje, afkomstig van een eenzame lantaarnpaal. Hoe mooi kan ook zoiets simpels zijn.

En dus hierbij dit plAadje. Niet uitgevoerd in HDR, al zou dat prachtig zijn. Gewoon, recht toe, recht aan.

Ook hier kun je een winterwarm gevoel van krijgen…

InderdAad,

geweldige workshop, goeie gastheer, deskundige docenten, gezellige studenten, mooi model. Voor herhaling vatbaar en fan blijf ik zeker voor de hapjes & drankjes. Helaas nu riep de plicht en de passie, ik moest en zou onderweg een paar HDR’retjes maken. Uiteraard meteen de klassieke beginners fout, ISO 1600 op ‘n EOS 20D en s’avonds. Knalhard maar mooie effecten dat wel, zie bijgaande voorbeelden.

Groeten
Eef

Dank je, Eef. Ik plaats slechts één van je resultaten want er volgt vást meer. Niet goed naar de juf geluisterd, die nog adviseerde de te volgen stappen in den beginnen op een briefje bij je te dragen! ;P

Overigens, de hapjes en de drankjes zijn er volgend keer weer. Op deze wijze gaan ze niet op namelijk !

Vandaag de eerste workshop voor het CLLCTF: High Dynamic Range fotografie.

Linda en Fabiënne zijn in mijn ogen keien in deze materie, en zij kunnen het ook op inspirerende wijze overbrengen.

De studio TKST & BLD was vandaag gevuld met leergierigen, maar bovenal: gezelligerds. Ik had hapjes, drankjes en van alles in huis gehaald. Tevergeefs. Niemand had daar tijd voor, de nieuw verworven kennis en mogelijkheden namen eenieder volledig in beslag.

Daarom: over twee maanden het vervolg op deze workshop. Ten dele voor hen die vandaag verhinderd waren, maar ook voor hen die er vandaag bij waren. Zij kunnen hun prestaties dan tonen. Complimenten voor model Roos, die haar blote schoudertjes de kou wederom liet trotseren. Wie mooi is lijdt altijd pijn, Roos…

Dank aan allen die de reis naar Roosendaal ondernamen. Het deed me meer dan goed..!

Vandaag ben ik onder meer begonnen met een zoektocht naar het beeld van Kerstmis 2008. Ik weet wat het was, ik weet niet wat het nu wordt. Ik opende krakende kerkdeuren om te bemerken dat het er behalve koud, nog steeds leeg was. ‘Volgende week begint het bouwen pas’, vertrouwden twee kerkklussende bejaarde mannen mij toe. Tot volgende week dan, mannen..!

In het straatbeeld verschijnen voorzichtig de eerste naaldbomen, de eerste huizen worden verlicht met lampjes. In het café naast m’n studio tuurt een engeltje verwachtingsvol de Molenstraat in.

De winkels herbergen veel kerstrotzooi, valt mij op. Er wordt gespot met de smaak van het winkelend publiek. Schoonheid zit vaak in de kleine dingen, en juist die ontbraken een beetje. Althans, vandaag.

Volgende week moet ik m’n slag slaan, één van m’n redacties verwacht tenminste twee pagina’s.

Kerstmis 2008. En ik blijf maar zoeken…

De Tafel Van Twaalf: hij staat er al meer dan een week. Gebouwd door timmerman Gerard. Met een prachtig blad van Martijn. Twaalf stoelen er omheen, voor het CLLCTF. Dat niet alleen, ook voor de eerste workshop volgende week zondag!

Maar ja, deze week stond-ie er maar. Zomaar. Gelukkig een shoot met model Kim vanmorgen, die er maar al te graag op wilde klimmen.

Want het is nu eenmaal zo: tafels als deze vrágen erom gebruikt te worden. Wie weet gaan hier nog mooie ideeën geboren worden…