Aad Meijer

Vandaag was het typisch zo’n zaterdag die voelt als een zondag. Voor mij een ‘tikkie-trug’- dag, zo’n dag waarop je hoofd te vol zit om vooruit te kunnen.

Tijd dus voor een frisse neus onder een schilderachtige late middaglucht. Ik volg altijd de loop van de Watermolenbeek wiens nieuwe meanders, kikkerpoelen  en overloopgebieden het landschap langzaam maar zeker veranderen in een waterparadijs.

Even waan je je alleen, voel je je alleen. Je neus wordt vanzelf fris, maar je hoofd…

Vandaag op de Maandagmarkt maakte ik dit plaatje. Vreemd was dat deze aanblik een blik van herkenning voor me vormde. Althans, zo voelde het.

Wat is het ? Herinnert dit plaatje aan één van de dierbare en o zo typerende Sinterklaasafbeeldingen uit de kinder- of schoolboekjes uit ‘mijn’ tijd? Ik weet het niet.

Past dit beeld binnen het motto van deze maand? Ik denk het wel, maar zeker weten doe ik het niet. Het plaatje voelt té ‘dichtbij’…

Wat jammer, maar aan alles komt een eind. Een week lang was het koud buiten, maar wachtten in de studio de stapels kleden, lappen, kussens en attributen die het in het licht van m’n lampen zo warm maakten.

Deze set was eigenlijk opgebouwd voor model Yvonne, maar ik mocht de spullen een week lenen van de gulle Bazaar uit Roosendaal. Vandaag moest alles terug, dus vandaag met Kim nog even genoten van al het moois dat we tot onze beschikking hadden.

Fotografie is mooi, als je het kunt delen, samen kunt doen. Niets verrassender als de interactie tussen model en fotograaf. Een plaatje is snel geschoten, zolang de chemie maar goed is…

Probeer het zelf..!

Ellis is als Roosendaalse uitverkozen bij de laatste 10 Buurmeisjes voor de verkiezing bij het blad FHM.

Vanmiddag ontmoette ik haar voor een shoot in m’n studio. Van te voren kwam ik bij Xenos vleugeltjes en kunstsneeuw tegen ( Xenos geeft je vleugels..? ) en dus had ik m’n set én Ellis voor 5 Euro aangekleed.

Ellis is een leuke (buur)meid. Gaat voor de reis die ze bij FHM kan winnen. Maarrrrr, ze moet stemmen winnen, en ik gun haar dan ook van harte een kans via dit log. Stem op Ellis, als je wilt. Kleine moeite, groot plezier en klik op het roze balkje hieronder.

Hartelijk dank.

Het kan eigenlijk niet in een stad die zoveel warmte uitstraalt dat de sneeuw blijft liggen.

Sneeuw ? Ja.., sneeuw. Nederland staat op z’n kop. Of in de file, en dát op zondag.

Wat hebben we aan dit plaatje ? Niets, helemaal niets. Maar bij de Roosendalers onder jullie welt bij het zien hiervan een traan in de ooghoek.

De Oude Markt in het wit. Wat is er mooier..?

NB: Wie van jullie ging vanmiddag de straat op met de camera, en wat leverde het op..? Laat zien !

Vanmiddag mocht ik het jubilerende Roosendaals Symphonieorkest fotograferen in een bomvolle St. Jan.

Voor hen die denken dat zoiets alleen voor oude knarren bedoeld is, die hebben het mis.

Soliste was vandaag de 13-jarige Lisa Roovers op viool. Het leverde me dit portret op, gemaakt met 400 mm tele. Reden genoeg om huppelend Roosendaals cultuurtempel te verlaten.

Mooi portretje toch..?

De eerste sneeuwvlokken vielen aarzelend uit een koude grijze lucht, maar in de studio werd de set omgetoverd in een warme haremhoek.

Dankzij en winkel als de Bazaar in Roosendaal, die alle requisieten voor de set gratis beschikbaar stelde, kon ik een plaat als deze maken.

Model is Yvonne, die met haar donkere uitstraling niemand doet vermoeden dat ze oer-Roosendaals is.

En zo werd het vandaag tóch nog een beetje warm..!

De tijden veranderen, ook in Roosendaal. Hing vroeger in de kerk nog ene gipsen Jezus aan het kruis, vanavond bengelde in de St. Jan in Roosendaal en levensechte Yuri van Gelder aan de zolder. 

Ik eronder, want het leuk me wel leuk een spot daarboven als aureool te gebruiken.

Waarom deed Yuri dat ? Vanavond waren er een aantal sport-bn-ers uitgenodigd in Roosendaal  om deel te nemen aan een heus sportforum. Een goed initiatief. De kerk zat stampvol en wat een goed teken is: veel jeugd onder de aanwezigen.

Mijn Powie, sportmaniak ten voeten uit, greep meteen de kans om met Robert Maaskant, de trainer van ‘haar’ NAC, een uitgebreide discussie aan te gaan. Op zulke momenten is ze van niks en niemand bang.

Bij voorvallen als deze ben ik diep trots dat ik haar vader mag zijn. Met nadruk op ‘mag’. Want vrouwwezens zijn nu eenmaal vaak ondoorgrondelijk, hoe jong ze ook zijn…

Vandaag zou ik met Roos naar een heus bordeel gaan om de Sloerie en Slettebakkenserie verder uit te breiden. Helaas dwarsboomde een andere afspraak onze plannen. Maar meer daarover binnenkort..!

Intussen kunnen jullie kijken naar ‘sloerie’ Isabelle terwijl ik vertel dat je je in de rechterkolom kunt aanmelden voor de Nwsbrf. Sommige vaste bezoekers hebben de eerste uitgave hiervan ontvangen en vonden het een prima initiatief.

Wil je dus meer weten over het reilen en zeilen van het Cllctf en de gang van zaken in de studio, schrijf je dan in. Momenteel zijn er zo’n negentig ‘abonnees’, maar het zou leuk zijn als de honderd gepasseerd werd. Doen dus..!

Voor m’n eindserie ‘Sloeries’ kwam Wil uit Almere vandaag naar Roosendaal afgezakt. Wil is de vrouw van Dennis die op dit weblog al vaak staaltjes van mooie fotografie heeft laten zien.

Wil kwam niet voor Sloeries hoor. Wil kwam haar prachtige sterke sportlijf laten fotograferen in de studio. Echter, na die sessie is het napimpelen geblazen bij het Grote Scherm en knallen we er spontaan nog even een Sloerie-sessie tegenaan. Met dit als resultaat, gefotografeerd achter mijn bureau.

Denk je ook een goede Sloerie of Slettebak te kunnen zijn, meld je dan aan. Ik kan hier niet genoeg van krijgen..!