Aad Meijer

Zo, daar staat hij dan. De katapult. Of is het kAadtapult..?

Netjes in elkaar gebouwd, geschilderd en…werkend.

Ik vind em mooi. Een grandioos wegzettertje voor in de kast.

Da Vinci heet de uitvinder te zijn, maar dat is niet helemaal waar.

In 400 voor Christus bestond er in het oude Griekenland al de gastrafeet. Een soortgelijke balista, maar dan kleiner. De oorsprong was de boog zoals wij hem kennen.

Da Vinci ging voor groot, en kwam met dit ontwerp meteen op het idee van de opdraaibare veer.

Maar daarover, lieve kinderen, een andere keer…

Wat een piesPinksterdag vandaag zeg…

Heel anders dan die prachtige dag van gister, waarin je lekker blootsvoets en blootlijfs de tuin in kon om daar lekker te prullen met alles wat groeit en bloeit.

Mevrouw Mijn Vriendin had de weerman goed begrepen: ze heeft zich van te voren verwend met een lekker zachte bol wol. en dat terwijl ze helemaal niet van de brei is. Nesteldrang..? Ik weet het niet, heb zo m’n twijfels. In deze tijd waarin ik bij het woord ‘overgang’ niet meer denk aan rinkelende bellen, rode lichten en sierlijk dalende ranke spoorbomen, maar aan onverklaarbare warmte en hoge vluchten, twijfel ik.

Voor mij had ze uit het Antwerpse een doos meegenomen, met een papiertje er omheen. De doos van Mevrouw Mijn Vriendin zou er voor zorgen dat ik de mottige middag van deze tweede Pinksterdag wel zou doorkomen in haar nabijheid. De doos herbergde een schaalmodel van een van de uitvindingen van Da Vinci die niet in de kelders van het Vaticaan is verdwenen, om nimmer meer het daglicht te mogen aanschouwen.

De Katapult. Vernuftig en eenvoudig tegelijk. Hij zou de strijdtonelen overal ter wereld veranderen, en kluisterde mij vanmiddag aan tafel. Ik moest em nog zelf bouwen.

PiesPinksteren werd prachtPinksteren.

Met dank aan de doos van Mevrouw Mijn Vriendin…

Het is Pinksteren, dus we denken allemaal aan De Duif.

Ja toch..?

Zie hier het hol van de duif.

Het hol van mijn duif.

Mijn duif heeft vandaag haar nest gemaakt.

Andere vogels ploeteren en zwoegen om de meest hoogwaardige bouwsels te maken, dagenlang.

Mijn duif niet. Mijn duif -laten we haar voor het gemak Hermien noemen- is een luie doos.

Plukje touw erin, en hop, kont omhoog.

En dan maar wachten.

Wachten op het ei.

Nou, het ei van Columbus zal het wel niet worden….

Vrolijk Pinksteren allemaal..!

Erotiek kan ingewikkeld zijn, maar vaak o zo eenvoudig. Simpel. Bij de hand, voor de hand.

In Roosendaal is erotiek een normaal onderdeel van het straatbeeld. Dat bedenk ik me terwijl ik even schuil tegen wat al te hevige nattigheid.

Wat ik hier zie is een Roosendaalse lustuiting.

Viaduct.

Vijftig tinten grijs…

Het Tongerloplein is het cultuurpleintje van Roosendaal. Cultuur kan vaak betekenen lekker dansen, drinken en naar muziek luisteren.

Na veel gedoe wordt het plein ge-herindeeld. Her-geïndeeld. In-geherdeeld…

Bomen eruit, steentjes eruit, kunstwerk eruit en je kent dat wel.

Laat nu het Tongerloplein achter de kerk liggen, zoals vroeger het kerkhof…

Jarenlang heeft Roosendaal dus staan feesten terwijl er één meter onder hun voeten wat oer-Roosendalers in afgeslankte vorm wat rust probeerden te vinden.

Nu liggen hun bruine botten in het licht te bleken en vertonen ze een grijns op de kale kaken.

Voorlopig gaan de stenen er nog niet terug in, dus moeten er nogal wat festiviteiten afgelast worden.

‘Net goed’, moeten de skeletten denken.

Wij geen rust..?

Dan jullie voorlopig geen feest..!

Vanmorgen een portret-ontmoeting met Barbara van Eeckhoutte van de Kalmthoutse Heide.

Daar ligt niet alleen de bakermat van Suske en Wiske. Er is veel meer.

Het is, meen ik, het enige grensoverschrijdende natuurgebied in de lage landen. Nederland en België werken hier hand in hand qua beheer. Onder aanvoering van Barbara.

Het was natte neuzenweer, maar dat maakt in gebieden als deze niet uit. het blijft prachtig.

Het geheel is meer dan de som der delen, is hier het motto.

Of dat ook geldt voor hetgeen er spontaan uit mijn neus bleef lopen laat zich raden…

Moederdag.

Voor mij een dik omcirkelde dag.

De grootste reden ligt bij de herinnering aan een donderende noodweernacht, waarin Zoë werd geboren. Het lijkt de nacht van gisteren.

Maar nu is ze 20, en blakend van alles wat blaken kan.

Met m’n Polaroid is dit moment vlot en onuitwisbaar vastgelegd. Rutger en Zoë onafscheidelijk samen. Blij, en met vertrouwen in de toekomst.

Verdriet om Ingrid, haar naam wordt nog steeds vaak uitgesproken. Met stil verdriet, maar ook met dankbaarheid. Ze was er toch maar, altijd.

Zoë is twintig jaar. Mijn kleine meid, nu al zo groot.

De wereld wacht haar.

En ze stapt die wereld onverschrokken tegemoet…

Dankzij het Hurksgenootschap konden Mevrouw Mijn Vriendin en ik drie dagen doorbrengen in het voormalig atelier van Henriette en Richard Roland Holst. Mijn doel was het schrijven van een eigen ‘Boek van de Buissche Heide’, maar dan voornamelijk in beeld.

Het atelier, waar het bijzondere echtpaar in de vroege jaren van de vorige eeuw de dagen sleet, is nu eigendom van Natuurmonumenten en het verkeert in perfecte staat. Dit in tegenstelling tot het enorme verlaten gebied, wat men met opzet laat verwilderen.

De plek is bijzonder. Vincent van Gogh kwam hier al en raakte er verrukt van de schoonheid om hem heen. Niet zomaar een bos, maar een levend museum met versteende bomen, omgewaaide reuzen die met kluit en al boven je uitsteken, en skeletten van allerlei dieren.

Water op onverwachte plekken, lila dekens van Pinksterbloemen.

Je bent er totaal alleen, geen levend mens te bekennen. Wij werden enkele geduld door een kudde koeien, die ook niets snapten van die twee wezens die zich bij dat atelier ophielden.

Mevrouw Mijn Vriendin fotografeerde op haar best, een genoegen om waar te nemen en de resultaten te bekijken. Mijn eigen plaatjes passen naadloos in de manuscripten van Henriette en Richard, die hier allang verdwenen, maar niet vergeten zijn.

Hurksgenootschap bedankt voor deze kans, er wacht jullie een weergaloze  serie platen..!

Het is lang stil geweest op dit weblog.

Het is dan ook stil in mij.

De afgelopen maand heb ik mijn Studio leeg moeten halen. Ik kan het niet meer bekostigen.

Schrijven over de opkomst van de Studio is fijn, maar over de neergang doet het pijn. Veel pijn.

Ik ben niet alleen mijn Studio en de spullen kwijt, het lijkt ook of de meesten in je omgeving afhaken.

Wat me rest is dus een lege ruimte. Een zwart portaal.

Een naargeestig donker voorportaal.

Een voorportaal van wat..?