Aad Meijer

Meiden in de studio in de Molenstraat blijft een klein beetje feest, veel dollen en babbels alom.

De meiden heetten Xandra, en Smarts. Allebei heel vaardig met de camera, maar ook met de tongriem. Onbewust was dit wellicht een valse start van het TKST & BLD CLLCTF, want er werd veel over elkaars fotografie gesproken en de studiolampen bliepten er lustig op los.

Ook over elkaars dromen gesproken. Daarom zoek ik bij deze een buitengewoon ambtenaar ( mag ook een charlatan zijn ), een Sissijurk ( “wijd van beneden met zo’n strak lijfje waardoor je tieten er ineens als cup E uitzien” ), een romantische omgeving en een plek om te feesten. Verder kindjes in het wit die rozenblaadjes strooien, wat duiven en een stralend zonnetje aan de hemel. En uiteraard ( weer ) iemand die de hapjes verzorgt. Ow ja, en iemand die foto’s maakt…

Foto’s zijn er vandaag zat gemaakt, de studio begint te leven.

Xan en Smarts bedankt, jullie waren méér dan welkom..!

Typisch Ierland:

Kijkend naar het plaatje moet je bijna kunnen raden waar ik mijn vakantie
heb doorgebracht.
Typisch Nederlands, toch?

Typisch Thailand, waar iedereen van alles probeert te verkopen. De ‘bezemwagen’ vond ik hier een mooi voorbeeld van. De foto’s met eettentjes waar men schorpioenen, sprinkhanen e.d. verkoopt bespaar ik je.

Vanmorgen zat ze er al, heel hoog tegen de muur van de schuur. Ik sloeg haar bewonderend gade vanachter m’n keukenraam, terwijl de Senseo twee smakeijke straaltjes uit het bruine ronde inlegkruisje perste. Iemand met een hoogtevrees als ik heeft respect voor alles en iedereen die boven de hoogte van een keukentrapje uit durft te stijgen.

Vanavond echter zat ze er nog, en het deed mij denken aan het moment dat terwijl ik de 10 meter hoge muur van mijn oude huis trachtte wit te kladden tot de ontdekking kwam dat ik op het één na bovenste sportje van de wiebelende ladder stond. Ik dorst niet meer om te kijken, laat staan terug naar beneden. Zo plat mogelijk met mijn lijf tegen de muur bleef ik op hulp wachten…

Het slakje nu durft overduidelijk niet terug naar beneden. Haar vastpakken en neerzetten kan ik ook niet, want ze schrikt zich uiteraard een rolberoerte als ik haar vast wil pakken. Ik kan haar echter niet zo laten zitten met al haar angst.

Welke slimme dierenvriend(in) onder jullie weet rAad..?

Vandaag viel er voldoende nieuwswaarde te fotograferen , maar ik toog eerst met dochterlief naar de Open Dag van ‘haar’ NAC in breda, alwaar de godenzonen van dit seizoen aan het publiek gepresenteerd werden. En passant peuterde ze nog een zwartgele sjaal bij me los en smeerde mij een NAC-shirt aan, voor het geval ik haar naar een wedstrijd mocht vergezellen. De kans om haar op een compleet lege B-Side vast te leggen lieten we uiteraard niet liggen. Geel-zwart zit in haar hart, vrees ik

Ingrid had inmiddels haar loopkleren aangetrokken en liep weer met haar vaste loopgroepje het bos in. De vier keer twaalf minuten maakten haar wel moe, zoals ze sms-de, maar ze herstelde snel. En dus lijkt alles weer als vanouds en blijf ik me afvragen wanneer er nu eens iemand me komt wekken uit deze nachtmerrie.

Het wordt hoog tijd werk te maken van De Opening. Drukwerk, catering, wie komen er wel, wie komen er niet..? Het beloofd weer een spannend weekje te worden…

Vanavond laat in de perskamer bij RBC zit voor mij de werkdag erop. Zoals alle dagen deze week is het aanpakken geblazen. Drie deadlines van bladen grijnzen me toe en ik moet van overal naar nergens, zo’n 12 uur per dag. Als je een bedrijfje wilt starten hoort dat er gewoon bij, en niemand hoort me klagen.

De meesten van m’n schrijvende collega’s kennen de situatie thuis, waar Ingrid zich kranig weert. Vannacht wakker gelegen van de pijn en vanmorgen naar de dokter, maar het weerhoudt haar er niet van om ’s middags met dochterlief hartstochtelijk te gaan winkelen. Vanavond deelt ze doodnuchter mee dat ze zondagmorgen weer met haar loopvrienden de stoute hardloopschoenen aantrekt. Ze ziet wel hoe ver ze komt.

Ons dagelijks leven ziet er vreemd en wisselend uit, maar het is wél een dagelijks leven als gezin. Rutger, die verder van niets weet, begint alweer in z’n schoolritme te komen en moppert als vanouds weer op alles en iedereen.

Als het zo doorgaat lijkt het wellicht zelfs alsof er niets aan de hand is…

De keuze was reuze, we hebben nu al teveel fotos gemaakt.
ik kon je een foto sturen van de noodle verkoper op de hoek of de enorme files die je van af de voetgangersbrug prachtig vast kunt leggen, maar ik koos voor iets anders.
Deze foto laat meerdere dingen zien.
allereerst de armoede, Bangkok is een rijke stad maar tussen al de pracht en praal vind je sloppenwijken onder viaducten en tegen hekken van villa’s.
Arm en rijk leeft hier samen.
ten tweede de smog van de stad, het vuil dat je hier ziet is niet van een brand geweest, maar van de uitlaatgassen.
ten derde de heerlijke luiheid van de thai. een pot verf kost hier niets en iedereen helpt elkaar waar kan, ik zal niet zeggen dat deze mensen het makkelijk kunnen betalen om hun huis te laten verven, maar ze hebben een huis. En waarom zou je je huis verven als het toch weer vies word? werken doe je op straat en eten ook. binnen ben je om te slapen en slapen doen ze hier maar een paar uur per dag.

Beauty & the Beach?!