Aad Meijer

Het is me het weekje wel. De ellende van het Concert at Sea-weekend heeft wel als gevolg dat ik nu eindelijk rustig slaap zonder dat m’n transpiratievocht het bed in een spons verandert.

De media toont deze dagen volop belangstelling nu ik me meer dan ooit op het Roosendaalse ga storten.

Vanmorgen de driemaandelijkse ouwelullenkeuring. Normaal loop ik die prima door, maar vandaag een schrikbarend hogedrukgebied bij het meten van m’n  bloeddruk. Zorgelijk is de boodschap, na een paar dagen nóg maar eens meten…

Maar dan de Grote Ramp. Een onverwachte mededeling die Zoë in uiterste wanhoop bracht en ontroostbaar maakte.

Voor haar verjaardag had ze van Ingrid en mij het zo vurig verlangde kaartje voor vier dagen Rock Werchter gekregen. Ze kon met twee vriendinnetjes mee. Je voelt em al komen: de vriendinnetjes laten haar vallen op het laatste moment en ze kan het mooi uitzoeken.

Een telefoontje met de moeder van het ‘vriendinnetje’ maakt niets uit, sommigen nemen het niet zo nauw met zulke zaken.

Marktplaats biedt uitkomst: ik bemachtig een kaartje via de heer Prinssen uit Utrecht die nog zo tof is om het te komen brengen ook. Morgen met m’n agenda in de hand maar eens even de geplande afspraken verplaatsen en dan ben ik met m’n kleine meid maar eens weg. Wij met z’n twee naar Werchter.

Het is een waanzinnige week. En nog maar pas twee dagen oud…

De Halve Marathon. Ik  kon er niet omheen. Het was jaarlijks Ingrids sportieve gevecht tegen zichzelf, het uiterste van haar lichaam vergend.

Verleden jaar kwam ze lachend als laatste over de finish, en we lachten mee. We wisten toen nog niet dat de kanker haar longen al aan het opvreten was. We lachten…

Nu aan de start haar dochter, en een aantal lieverds die ter Ingrid’s nagedachtenis liepen. Ook wat toffe naasten die kwamen kijken naar een parcours dat voor mij zo leeg leek.

Gelukkig had ik excollegaatje redactrice Jeannine naast me wiens woordenvloed gedurende de wedstrijd even warm was als de zon die op de geteisterde lijven van de deelnemers scheen. Het bier was koel, m’n blik bleef helder. De wedstrijd was voorbij eer ik het wist.

En daarom dank aan ieder die er was, op welke wijze dan ook. Al was het maar in gedachten.

Het deed me meer dan goed…

Concert At Sea. Ingrid en ik waren altijd aanwezig bij dit sfeervolle Blof-spektakel op de Brouwersdam. Ditmaal vergezelden Zoë en vriendin Milou mij naar de dam. Het gevoel wat ik voor het  festijn had zat me niet lekker.

En zo kon het dus gebeuren dat het vrijdagavondconcert veel hopeloosheid en verdriet in me losmaakte, en ik het zaterdagconcert al in de middag verliet. Met een hoofd vol verdriet en pijn in m’n tentje gekropen. Niet meer dan een hoopje ellende, liefst weg van iedereen.

Vandaag is het zondag. De dag van de Roosendaalse Halve Marathon. Ook iets waar wij beiden jaarlijks naar uitkeken. Het gemis groeit en groeit.

Maar ik zal er zijn. Beroepshalve, en om Zoë aan te moedigen en de loopvrienden van Ingrid. Trouwens, iedereen. Het zijn allemaal kanjers die hiervoor trainen en zich het snot voor de ogen lopen.

Maar ja, ik kom niet onder dat onbestemde, bedroefde gevoel uit…

Kommaar-kommaar-kommaar…

‘Ten overvloede van’ ditmaal een boeiende brief bij de post, gericht aan de erven van A.H. Meyer. Voor Zoë dus.

Het lullige is dat je nooit de verantwoordelijke afzender aan de lijn krijgt, je kunt er dus verder niets mee.

Dat dit pijn doet. Mmww, sorry zeggen is toch genoeg..?

Dit was Aad. Ik ben er kennelijk niet meer, maar zal Boven voor jullie bidden aan de voet des Heeres…

Vanavond bij zonsondergang hebben Zoë en ik Ingrid in haar laatste rustplaats neergelegd.

Het deed veel pijn, nog meer dan verwacht. Er was, en er zal geen troost zijn. Ik ben in alle opzichten kapot na deze handeling.

Zij die nog even bij Ingrid willen zijn, of iets bij haar achter willen laten zijn van harte welkom. Meer dan van harte zelfs. Ik zou niet willen dat ze daar alleen bleef…

Vandaag tot tweemaal toe geposeerd voor de pers. Eénmaal vanwege m’n nieuwe stAadtus, andermaal vanwege de Boekentuin, waar binnenkort m’n eerste buiten-expositie ‘Rozentaal’ geopend wordt.

M’n portret heeft iets paparazzi-achtigs, merkte een excollegaatje wijs op.  Ze heeft nog gelijk ook.

Intussen groeit het verdriet en het machteloze gevoel binnen in me. Ik eet nog amper, ik slaap nog amper. Soms tussen twee nachtmerries door. Ingrid’s as heb ik nog steeds niet onder haar boom kunnen strooien.

Morgen sta ik glimlachend en zelfverzekerd in de krant. Echter, dat is maar papier…

( foto: Peter van Trijen - Het Fotoburo )

Vandaag leek heel even mooi te worden. Een zonnetje, en afspraken met de pers voor interviews over m’n pas benoemde status en de op handen zijnde expositie.

Ingrid zou trots zijn geweest, en ik verzamel alle moed om te beginnen aan het graven om haar een laatste plekje onder de olijfboom te geven. Daar waar ze altijd bij ons zal zijn.

Onwerkelijk, maar tóch doen mensen onwillekeurig je pijn, terwijl je hiermee bezig bent. Wat ermee bereikt wordt is dat je jezelf bewust wordt van je plek, en dingen achter je leert laten. Wat je vooral leert als je het meest dierbare hebt verloren, dat je door moet gaan, al lukt dat amper.

Eén dezer dagen zal ik de resten van m’n lief onder de boom moeten strooien, om haar voor altijd te bedekken. Het lef hiervoor heb ik nog niet, maar het zal er toch van moeten komen…

Vaderdag. Het zal een commercieel feest zijn maar dat zal me een worst wezen. Ik genoot ervan en doe dat nog steeds. De typische kinderknutsels die vol ijver met kleine knuistjes in elkaar gefrutseld werden en moeizaam geheimgehouden werden tot De Dag daar was. Daarna op wat oudere leeftijd de cadeautjes die voor het kind zelf ook  wel van pas kwamen.

Ingrid verraste me altijd met iets waarvan ze goed wist dat ik er heel blij mee zou zijn. Ook al was ik haar vader niet, toch vond ze dat dit een speciale dag voor vaders moest zijn.

Het zou een moeilijke vaderdag worden dit keer, dat zat er dik in. Maar Zoë wilde me écht verrassen, al werd het maar moeilijk en moeilijker voor haar om het geheim te bewaren tot vandaag. Het moet een marteling voor haar zijn geweest. Ik wist dus al vlak voor de finish dat het de vierdubbelaar van Amy Winehouse zou worden…

Het grootste plezier had m’n tiener wel met het bordje dat ze op m’n slaapkamerdeur had geplakt. Ik toon het maar hierbij, want het lijkt me sterk dat er ooit nog een aantrekkelijk vrouwenoog deze deur zal naderen.

Maar het gaat in m’n kistje met al die waardeloze, maar tegelijkertijd zo waardevolle prullen waarmee ze me van kleins af aan verrassen wilde.

Geen Ingrid op deze dag, maar gelukkig haar familie wel om me heen. En dat voelt nog warmer als het zonnetje van vandaag…

Vandaag lijken alle portretten te lukken. Hoe moeilijk ook.

Iets is er dat mij stuurt. Een afwezigheid ? Of juist een áánwezigheid…

Je weet maar niet.., je denkt: ooit…

Foto’s als deze maak je nu. Of nooit…